بهائیت شناسی " بسم الله الرّحمن الرّحیم " اینجانب تلاش می کنم با استفاده از کتابهای رهبران بهائی، احکام، اعتقادات و تناقضات بهاء و عبد البهاء و شوقی را از کتابهای آنها استخراخ کرده با سند و مدرک در اختیار این فرقه گمراه قرار دهم، تا حقیقت بر آنان روشن گشته به آغوش اسلام عزیز باز گردند. وَ السّلَامُ عَلَی مَن اِتَّبَعَ الهُدَی. « بابائی » tag:http://baha9.ir 2019-06-25T06:06:29+01:00 mihanblog.com لقب بهاءالله 2019-06-15T04:18:25+01:00 2019-06-15T04:18:25+01:00 tag:http://baha9.ir/post/777 بابائی                             لقب بهاء برای حسینعلی نوری خداوند متعال انبیائی که برگزیده به هر یک لقب خاصی داده و او را به آن لقب مفتخر نموده است. مانند لقب صفیّ الله برای حضرت آدم ابوالبشر‌. نبیّ الله برای حضرت نوح. خلیل الله برای حضرت ابراهیم. کلیم الله برای حضرت موسی بن عمران. روح الله برای حضرت عیسی و رسول الله، حبیب الله و خاتم النبیین برای حضرت محم

                            لقب بهاء برای حسینعلی نوری


خداوند متعال انبیائی که برگزیده به هر یک لقب خاصی داده و او را به آن لقب مفتخر نموده است. مانند لقب صفیّ الله برای حضرت آدم ابوالبشر‌. نبیّ الله برای حضرت نوح. خلیل الله برای حضرت ابراهیم. کلیم الله برای حضرت موسی بن عمران. روح الله برای حضرت عیسی و رسول الله، حبیب الله و خاتم النبیین برای حضرت محمّد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم


 
اما در مورد پیامبر خود خوانده فرقه ضالّه بهائیت یعنی میرزا حسینعلی نوری مازندرانی امر بر عکس بوده است. و چون جناب ایشان از جانب خلاق متعال مبعوث نشده، لهذا میرزا حسینعلی مازندرانی در واقعه بدشت و در جمع پیروان علی محمد شیرازی که در تیر ماه 1227 شمسی رخ داد، خود را پیامبر الهی و ظهورالله نامید و لقب بهاء را برای خویشتن انتخاب نموده و به آن افتخار می کرد


  عبدالحمید اشراق خاوری در کتاب تلخیص تاریخ نبیل زرندی صفحه ۲۶۱ سطر 15 می نویسد: «حضرت بهاءالله هر روز لوحی به میرزا اسماعیل نوری می دادند که در جمع احباء بخواند، هر یک از اصحاب در بدشت به اسم تازه ای موسوم شدند. از جمله خود هیکل مبارک باسم بهاء وآخرین حروف حی بنام قدوس و جناب قرة العین به طاهره مشتهر گشتند


    
شوقی ربانی نوه دختری عبدالبهاء و جانشین وی نیز در این مورد در کتاب قرن بدیع صفحه 94 سطر 7 می نویسد: « در هر یوم از آن ایام لوحی از قلم مبارک نازل و در جمع احباب تلاوت می گردید و از طرف آن وجود مبارک به هریک از حاضرین اسم جدیدی عنایت می شد بدون آنکه هویت نفسی که منزل این اسماء بود معلوم گردد از جمله هیکل مقدس بنفسه از آن تاریخ به نام بهاء خوانده شدند و آخرین حرف حی به لقب قدوس و قرة العین به عنوان طاهره موصوف و مشتهر گردید».


     محمد علی فیضی از نویسندگان و مبلغین فرقه ضاله بهائیت در کتاب حضرت بهاءالله صفحه 39 سطر 17 می نویسد: « هر یک به نام جدیدی که از قلم أعلی نازل و بطور قرعه برداشته بودند، نامیده شدند و آن حضرت (حسینعلی نوری) از آن به بعد به نام بهاء معروف و مشهور گردیدند».


     ملاحظه می کنید که میرزا حسینعلی نوری در ماجرای بدشت خود این لقب را برای خویش برگزیده است نه اینکه خداوند متعال به ایشان کرامت نموده باشد، همچنانکه به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، القاب رسول الله و خاتم النبیین را عنایت کرده و فرموده است: «محمد رسول اللّه و الذین معه أشداء على الكفار رحماء بینهم‏» و «ما كان محمد أبا أحد من رجالكم و لكن رسول اللّه و خاتم النبیین‏».


برای دیدن کتاب تلخیص تاریخ نبیل، قرن بدیع و حضرت بهاءالله روی ادامه مطلب کلیک کنید.

]]>
کانال پیام رسان 2019-06-13T04:07:39+01:00 2019-06-13T04:07:39+01:00 tag:http://baha9.ir/post/778 بابائی با ما در پیام رسان وطنی ایتا همراه شوید. با ما در پیام رسان وطنی ایتا همراه شوید.

http://s9.picofile.com/file/8346214292/%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7_2_.jpg
]]>
ادعاهای بهاءالله - 36 2019-06-08T04:10:07+01:00 2019-06-08T04:10:07+01:00 tag:http://baha9.ir/post/776 بابائی                                  ادعای عصمت کبری بهاء       میرزا حسینعلی نوری پیامبر خودخوانده بهائیان چون می دانست یکی از امتیازات انبیای الهی از دیگر مردمان، خودداری آنان از ارتکاب گناهان و معاصی است، برای خود نیز همانند دیگر پیامبران الهی مقام عصمت کبری قائل شده به گونه ای که هرچه به خورد پیر

                                 ادعای عصمت کبری بهاء

 

    میرزا حسینعلی نوری پیامبر خودخوانده بهائیان چون می دانست یکی از امتیازات انبیای الهی از دیگر مردمان، خودداری آنان از ارتکاب گناهان و معاصی است، برای خود نیز همانند دیگر پیامبران الهی مقام عصمت کبری قائل شده به گونه ای که هرچه به خورد پیروان ناآگاه خود بدهد آنان نیز تبعیت محض داشته و هیچگونه اعتراضی نمی کنند.


     حسینعلی مازندرانی در کتاب اشراقات صفحه 58 سطر 4 در این مورد می گوید: «و اما العصمة الکبری لمن کان مقامه مقدساً عن الاوامر و النواهی و منزهاً عن الخطاء والنسیان انه نور لا تعقبه الظلمة و صواب لا یعتریه الخطا لو یحکم علی الماء حکم الخمر و علی السماء حکم الارض و علی النور حکم النار حق لا ریب فیه و لیس لاحدٍ ان یعترض علیه او یقول لم و بم». یعنی اما عصمت کبری برای کسی است که مقام او مقدس از هرگونه اوامر و نواهی بوده و پاک و منزه از هر نوع خطا و نسیانی می باشد او نوری است که ظلمت و تاریکی در پی او نمی باشد و صوابی است که خطا و نادرستی به آن راه پیدا نمی کند. اگر بر آب حکم شراب نماید و بر آسمان حکم زمین و بر نور حکم آتش، حق است و هیچ شکی در آن وجود ندارد و هیچ احدی را نشاید که بر او اعتراض نماید یا چون و چرا بگوید.


     راستی حکایت غریبی است که میرزا حسینعلی چون ملاحظه نموده که نمی تواند از عادت بشری خویش بگذرد و قطعاً کارهائی انجام خواهد داد که منافی عصمت است در حالی که عصمت شرط عمده انبیا می باشد، لهذا عصمت را چنین معنا کرده که انبیاء مظهر یفعل ما یشاء هستند و هر کاری بکنند مانع عصمت ایشان نیست و استدلال کرده که هر یک از انبیاء الهی نیز کارهائی انجام داده اند که در ظاهر گناه و مخالف دستورات الهی بود.


    حسینعلی نوری با چنین عقیده باطلی در کتاب اقدس صفحه 45 سطر 4 نیز می گوید: «لیس لمطلع الامر شریک فی العصمة» یعنی برای مظهر امر شریکی در عصمت نیست و خلاصه گفتار میرزای نوری این است که فقط خود میرزا حسینعلی است که هر کاری می تواند بکند و هیچ عملی مانع عصمت او نیست اما بعد از او احدی حق این رتبه و مقام را ندارد و شریک در این مقام نیست و نخواهد بود.


    اما بهائیان به نصوص کتاب رهبران خود نیز معتقد نبوده و بعد از میرزا حسینعلی عیناً این مقام را در حق جانشین وی عبدالبهاء نیز قائل شده اند بطوری که هر کس خواست آن آیه کتاب اقدس را بخواند، گفتند او کافر و ناقض شده است و چون دیدند که پیشرفت کردند! این قضیه را در حق شوقی نیز اعمال کرده می گویند که او نیز همچون اخلافش سهو و خطاء و گناه از او سر نمی زند و هر کاری انجام دهد مختار است چرا که مظهر یفعل ما یشاء است و خوب شد که شوقی ربانی مقطوع النسل بود و فرزندی نداشت وگرنه این مقام الی الابد در عائله او نیز اجرا می شد زیرا مقام وراثت او چنین اقتضاء می کرد که این حکم نسلاً بعد نسل در سلاله او نیز ساری و جاری باشد.


    دستورالعمل کتاب اقدس که بهائیان آن را بسیار بالاتر از قرآن و تورات و انجیل نیز می دانند حتی در زمان حیات حسینعلی نوری هم اجرا نشد و بعد از مرگ او عبدالهاء بسیاری از آیات این کتاب را تغییر داد و بسیاری را هم نسخ کرد و بسیاری را نیز تصحیح نمود که هنوز هم این تصحیح و تبدیل به دست بیت العدل و نویسندگان بهائی در حال اجرا است.


برای دیدن کتاب اشراقات و اقدس روی ادامه مطلب کلیک کنید.

]]>
فیلم 2019-05-05T04:03:34+01:00 2019-05-05T04:03:34+01:00 tag:http://baha9.ir/post/774 بابائی مسافرت عبدالبهاء به اروپا و آمریکاhttps://www.aparat.com/v/tJbaeعباس عبدالبهاء بعنوان رهبر دوم فرقه ضاله بهائیت و مبین آثار میرزا حسینعلی نوری (بهاءالله) بر خلاف حکمی که پدرش حسینعلی در کتاب اقدس بیان کرده (بند 34 صفحه 29) مبنی بر حرمت دست بوسی، اجازه می دهد تا زنان اجنبی دستش را لمس کرده و ببوسند! مسافرت عبدالبهاء به اروپا و آمریکا


https://www.aparat.com/v/tJbae


عباس عبدالبهاء بعنوان رهبر دوم فرقه ضاله بهائیت و مبین آثار میرزا حسینعلی نوری (بهاءالله) بر خلاف حکمی که پدرش حسینعلی در کتاب اقدس بیان کرده (بند 34 صفحه 29) مبنی بر حرمت دست بوسی، اجازه می دهد تا زنان اجنبی دستش را لمس کرده و ببوسند!

]]>
ادعاهای بهاءالله - 35 2019-05-01T04:08:47+01:00 2019-05-01T04:08:47+01:00 tag:http://baha9.ir/post/767 بابائی                                    حسینعلی بهاء جل جلاله!       همانطور که همه ما مسلمانان نسبت به خداوند متعال عرض می کنیم خداوند جل جلاله چنین فرموده است و با این تعبیر از خدای بزرگ و منان با عظمت نام می بریم، نویسندگان و مؤلفین بهائی نیزهمین تعابیر را برای میرزا

                                   حسینعلی بهاء جل جلاله!

 

    همانطور که همه ما مسلمانان نسبت به خداوند متعال عرض می کنیم خداوند جل جلاله چنین فرموده است و با این تعبیر از خدای بزرگ و منان با عظمت نام می بریم، نویسندگان و مؤلفین بهائی نیزهمین تعابیر را برای میرزا حسینعلی نوری مازندرانی بکار برده، حتی بیش از آن از او به خداوندی یاد می کنند!


    بهائیان آنچنان قدر و منزلت میرزا حسینعلی نوری را بالا برده و می برند که از وی تعبیر می کنند: جمال قدم جل جلاله، جل ذکره، جل کبریائه، قوله تعالی و عزوجلّ. همچنانکه عبدالحمید اشراق خاری در کتاب قاموس ایقان جلد 1 صفحه 298 سطر 18 می نویسد: « جمال قدم (حسینعلی) جل جلاله در کتاب ایقان خاتم النبیین را به اصرح بیان تفسیر و توجیه فرموده اند...».


     اشراق خاوری همچنین در کتاب قاموس ایقان جلد 1 صفحه 203 سطر 10 می نویسد: «از جمال قدم جل جلاله سؤال کرده و لوح مفصلی در این موضوع از قلم مبارک نازل شده و بیان فرموده اند که...».


    حمید واعظی از نویسندگان فرقه ضاله بهائیت در کتاب قاموس مختصر ایقان که تلخیص شده چهار جلد کتاب قاموس ایقان عبدالحمید اشراق خاوری می باشد، در صفحه 203 سطر 19 می نویسد: «این آیه مبارکه (و لکن الله یفعل کما هم یعملون) از قلم و لسان جمال قدم جل جلاله جاری شده و خلاصه مفهوم آن این است که...».


    سید عباس علوی از مبلغین این فرقه گمراه (استاد خانم عهدیه محمد حسینی که به تازگی به دین اسلام مشرف شد) در کتاب بیان حقائق صفحه 383 سطر 10 نیز همین تعابیری که مسلمانان در مورد خداوند تبارک و تعالی بکار می برند، را بیان کرده می نویسد: «علاوه بر بیانات صریحه واضحه حضرت بهاءالله جل ذکره هم به کلی مغایر و مباین است. هنگامی که حضرت بهاءالله جل ذکره بفرماید: قوله عز اسمه...».


    اگر تعجب نمی کنید باید بگوئیم میرزا حسینعلی نوری مدعی است که وی همه مردم را از خاک آفریده است! همچنانکه عنایت الله سهراب در کتاب حیات بهائی صفحه 160 سطر 16 از قول میرزا حسینعلی مازندرانی نقل می کند که وی گفته است: «خلقناکم من تراب واحد». حسینعلی نوری همچنین دستور می دهد که پیروانش در وقت عبادت رو به قبر او بایستند و نماز بخوانند(1) وی همینطور ادعای گزافی کرده که خدائی جز من نیست.(2)


     اما مسلمانان به هنگام عبادت دلهایشان متوجه خدائی است که دیده نمی شود (قال لن ترانی(3). برتر از خیال و وهم و قیاس است (و سبحان ربک رب العزة عما یصفون(4) و همیشه و در همه جا با انسان است (و هو معکم این ما کنتم(5)


برای دیدن کتب قاموس ایقان، قاموس مختصر ایقان، حیات بهائی و بیان حقائق روی ادامه مطلب کلیک کنید.


------------------------------------------------------------
1- دروس الدیانه، ص 13
2- آثار قلم أعلی، ج 1، صص 13، 37، 56، 229، 233، 244، 245، 310، 396، 405، 417، 421، و مکاتیب عبدالبهاء، ج 2، ص 254 و...
3- سوره مبارکه احزاب، آیه شریفه 143
4- سوره مبارکه صافات، آیه شریفه 180
5- سوره مبارکه حدید، آیه شریفه 4
]]>
تحصیلات حسینعلی بهاء - 35 2019-04-27T04:22:34+01:00 2019-04-27T04:22:34+01:00 tag:http://baha9.ir/post/766 بابائی                                    شیخ عبدالرحمن صوفی       عبدالحسین آیتی تفتی یزدی از مبلغ بهائی بود که عبدالبهاء بواسطه تبلیغ مداوم و مسافرت های پی در پی به او لقب آواره داده است، زیرا وی برای تبلیغ آئین من درآوردی بهویت همیشه از این شهر به شهر دیگر در رفت و آمد بود. آواره در زمان حیات رهبر

                                   شیخ عبدالرحمن صوفی

 

    عبدالحسین آیتی تفتی یزدی از مبلغ بهائی بود که عبدالبهاء بواسطه تبلیغ مداوم و مسافرت های پی در پی به او لقب آواره داده است، زیرا وی برای تبلیغ آئین من درآوردی بهویت همیشه از این شهر به شهر دیگر در رفت و آمد بود. آواره در زمان حیات رهبر دوم فرقه ضاله بهائیت یعنی عبدالبهاء و به دستور و زیر نظر مستقیم وی کتابی را در مورد تاریخ بابی و بهائی به رشته تحریر در آورده که مورد عنایت ویژه عبدالبهاء نیز قرار گرفت.


    آواره بعد از 20 سال بهائی بودن، وقتی از این فرقه جدا شد، نامش را به آیتی تغییر داده تا آیت و نشانه ای برای دیگر بهائیان جاهل و گمراه باشد، وی کتابی در رد این فرقه دست ساز نوشته به نام کشف الحیل و در آن به پرده برداری و افشای دورن تشکیلات این فرقه پرداخته و در 3 جلد این کتاب را تحریر نموده که مورد توجه تعدادی از افراد این فرقه قرار گرفته و باعث تنبه، بیداری و بیزاری آنان از این فرقه دست ساخته روس و انگلیس شده است.


    عبدالحسین آیتی در کتاب الکواکب الدریه فی مآثرالبهائیه جلد 1 صفحه 343 سطر 22 در مورد تحصیلات میرزا حسینعلی نوری پیامبر خود خوانده بهائیان و سواد خواندن و نوشتن وی می نویسد: «آن حضرت (حسینعلی) جواب کتبی به خط خویش به او عنایت فرموده پس از چند روز آن تقریر و تحریر به دست شیخ عبدالرحمن رسید و چندان شیفته آن خط و عنوان شد که صریحاً نزد تلامذه اظهار داشت که تمام عرفای اولین و آخرین به پایه و دانش این درویش محمد ایرانی نمی رسند».


    قابل توجه است که بعد از تبعید پیروان علی محمد باب به بغداد، میرزا حسینعلی مازندرانی تابع برادرش میرزا یحیی صبح ازل بعنوان جاشین باب بود تا جائی که بر اثر دسیسه و مخالفت میرزا حسینعلی با برادرش، وی از بغداد فرار نموده و در کوههای سلیمانیه عراق روز گار می گذرانید و در همانجا بود که وی خود را به دروغ بنام درویش محمد ایرانی مشهور ساخت.


    کاربران گرامی مستحضرند که پدر میرزا حسینعلی نوری یعنی میرزا بزرگ نوری در دربار فتحعلی شاه قاجار سمت منشی گری داشت و به گواهی تاریخ فرقه ضاله، وی از خط خوبی نیز برخوردار بود و حسینعلی همانند دیگر برادران و خواهرانش در مکتب خانه سواد خواندن و نوشتن را آموخته و از پدر نیز خط خوب را به ارث برده بود که به اعتراف عبدالحسین آواره و دیگر بهائیان، میرزا حسینعلی نوری مازندرانی سواد خواندن و نوشتن را داشت چرا که وی از تحصیلات خوبی نیز برخوردار بود.

 

عبدالحسین تفتی آواره (آیتی) با لباس عربی در مصر

                       
http://s8.picofile.com/file/8357517426/%D8%A2%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87.jpg

                 

برای دیدن کتاب الکواکب الدریه روی ادامه مطلب کلیک کنید.

]]>
کانال پیام رسان 2019-04-24T03:54:45+01:00 2019-04-24T03:54:45+01:00 tag:http://baha9.ir/post/773 بابائی در پیام رسان ایتا با ما همراه باشید.https://eitaa.com/Baha9_ir در پیام رسان ایتا با ما همراه باشید.

https://eitaa.com/Baha9_ir

http://s9.picofile.com/file/8346214292/%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7_2_.jpg
]]>
میلاد مهدی موعود (عج) 2019-04-20T04:10:41+01:00 2019-04-20T04:10:41+01:00 tag:http://baha9.ir/post/771 بابائی                                سالروز میلاد مهدی موعود (عج)        آدمیان در تمام کره زمین و در همه زمان ها پیوسته چشم به راه آمدن کسی بوده و هستند که آخرین امید کسانی است که به امید زنده اند. این امید و انتظار آنگاه به اوج خویش می رسد که ستم و سیاهی بروز بیشتر و ظهور

                               سالروز میلاد مهدی موعود (عج)

 

     آدمیان در تمام کره زمین و در همه زمان ها پیوسته چشم به راه آمدن کسی بوده و هستند که آخرین امید کسانی است که به امید زنده اند. این امید و انتظار آنگاه به اوج خویش می رسد که ستم و سیاهی بروز بیشتر و ظهور زشت تری یابد و انسان های دل سوخته و دل خسته را بر آن دارد تا با تمام وجود از پنجره امید به جاده انتظار چشم بدوزند و برای آمدن منجی تمام ستم دیدگان و زدودن زشتی ها و ستردن سیاهی ها به دست توانای او از صمیم و سویدای دل دعا کنند.


    بشارت به آمدن منجی نه تنها در ادیان آسمانی و الهی آمده، بلکه مکتب های بشری نیز تنها راه نجات نهائی انسان ها را ظهور یک عدالت گستر جهانی می دانند و او را همان کسی می شناسند که به راستی امید آدمیان است. با آن که ظهور کسی که جهان را از پلیدی ها و پلشتی ها پاک می کند، مقبول و مطلبوب همه آئین هاست، ولی اسلام در این باره ویژگی هائی دارد که اشاره می کنیم.


    در هیچ یک از آن آئین ها به اندازه ای که در اسلام به آمدن آن راد مرد دادگری و دادگستری تأکید شده، تأکید نشده است. در ده ها آیات شریفه قرآن و صدها روایت امیدزا، ابعاد گوناگون این رستاخیز جهانی برای برقراری آسایش و امنیت همگانی موشکافانه بررسی شده است.


    به اندازه ای که در اسلام به مؤمنان و مسلمانان سفارش شده که برای آمدن آن عزیز دعا کنند، در دیگر ادیان و مکاتب در این باره سخنی به میان نیامده است. دعاهای مهدوی خود به تنهائی گستره ای شگفت از معارف بلند اسلامی را در بر دارد.


    ویژگی های مهدی موعود تنها در اسلام به روشنی بیان شده و روشن تر از آنچه در متون اهل سنت آمده، روایاتی که شیعیان از رسولخدا صلی الله علیه و آله و سلم و ائمه أطهار علیهم السلام نقل کرده اند، آمده است. نشانه های روشن تری همانند: نسب آن حضرت، ولادت شگفت انگیز، نهان زیستن، طول عمر، چگونگی برپائی حکومت جهانی و...


    قرآن کریم به برپائی عدالت جهانی و دادگری نهائی چنین بشارت می دهد: زمین از آن خداوند است. آن را به هر کس از بندگانش که خود بخواهد به ارث می رساند. و فرجام فرخنده از آن پروا پیشگان است.(1) در آیه ای دیگر پیشینه این اعتقاد چنین بیان شده است: ما در پی کتاب های آسمانی پیشین در زبور داوود نوشتیم که زمین را بندگان صالح ما به ارث می برند.(2)


    در مزامیر یا زبور حضرت داوود این بشارت چنین آمده است: اما نسل شروران ریشه کن خواهد شد. نیکان دنیا را به ارث خواهند برد و تا ابد در آن سکونت خواهند نمود.(3) این وعده ای است که خداوند در قرآن کریم در سوره مبارکه نور آیه شریفه 55 نیز بر آن پای فشرده است.


    دو گروه اصلی و بزرگ مسلمانان، شیعه و سنی، در باره قیام جهانی حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف اتفاق نظر دارند. هر دو گروه در ضرورت ظهور حضرت مهدی و حتمی بودن آن، مضمون یک سانی را از رسولخدا صلی الله علیه و آله و سلم نقل می کنند که حضرت فرمودند: اگر از عمر دنیا جز یک روز باقی نمانده باشد، خداوند آن روز را آن قدر طولانی می کند تا مردی از اهلبیت مرا برانگیزاند. او هم نام من و هم کنیه من است و زمین را همانگونه که از بیداد و ستم پر شده است، از عدل و داد می آکند.(4)

  

    امام دوازدهم شیعیان حضرت مهدی صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف در شب پانزدهم شعبان سال 255 هجری در شهر سامرای عراق پنهانی به دنیا آمد. (5) در سال 260 هجری پس شهادت پدر گرامی اش،امام حسن عسکری علیه السلام در سن پنج سالگی به امامت رسید.(6)


    این زندگی مخفیانه که در اصطلاح به غیبت صغری مشهور است، تا سال 329 هجری امتداد یافت. در این دوران 69 ساله، چهار نفر از شیعیان برجسته و برگزیده، یک به یک با امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف ارتباط مستقیم داشتند و واسطه میان حضرت و مردم بودند که اصطلاحاٌ به این بزرگواران نائبان خاص امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف می گفتند.


    پویا بودن جامعه مسلمانان به ویژه شیعیان، در پی عقیده به ظهور منجی موجب گردید تا دشمنان دین بر آن شوند تا به منظور سست کردن پایه های این باور بلند و استوار، به ستیز با این آرمان آسمانی برخیزند. دشمنان در جدال با باور مهدویت، دو راه در پیش گرفتند: اول، دروغ پردازی یا خیال بافی در باور مهدویت و ساختن و پرداختن مهدی نمایان دروغین. دوم، انکار مهدویت و موهوم نمایاندن این عقیده والا و مبارزه با اصل عقیده به مهدویت.


    هرچند موضوع مهدویت یک مسئله مهم مربوط به جهان اسلام و بلکه جوامع بشری است، اما از آنجا که ایران مهد و اعتقاد به مهدویت و تشیع است، از حدود 180 سال پیش، هر دو پدیده پلید در مملکت ایران رخ نمود.


    یکی از کسانی که 180 سال پیش ادعای مهدویت کرد، جوانی از اهل شیراز به نام میرزا علی محمد بود. او نخست در پنجم جمادی الأولی 1260 هجری قمری(7) مدعی شد که ارتباط ویژه ای با امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف دارد و به این ترتیب خود را باب امام زمان علیه السلام معرفی کرد.


    در پی ادعای بابیت، گروهی ادعای دروغین او را باور کردند و به او گرویدند. چهار سال بعد، پس از آنکه بازار بابیت علی محمد گرم شد، ادعا کرد که من قائم موعود اسلام نیز هستم.


    اندک زمانی بعد، ادعای نسخ اسلام را که توسط گروهی از پیروانش در بدشت شاهرود اعلام شده بود، تأئید کرد و بدینسان خویشتن را پیامبر خدا پنداشت(8) و کتاب آسمانی جدیدی به نام بیان آورد. علی محمد شیرازی در پایان عمر نسبتاً کوتاهش پرده را بالاتر زده و ادعا کرد که ذات حقتعالی و کیان و هستی اوست.(9)


    پیروان باب به تحریک او و البته به تصور آماده کردن زمینه ظهور قائم آل محمد صلوات الله علیه و آله در زمان حیات او و نیز پس از مرگش، سه جنگ داخلی در ایران (فتنه قلعه طبرسی، فتنه زنجان و فتنه نی ریز) به راه انداختند که آسیب جانی و مالی فراوانی به ملت و دولت وارد آورد.


    سرانجام میرزا علی محمد باب به اصرار امیر کبیر و به جرم ایجاد آشوب و بلوا و کشت و کشتار، در تاریخ 28 شعبان 1266 قمری(10) اعدام شد. او دو سال پیش از اعدام و در پی خوردن یازده ضربه چوب بر کف پا! از تمامی دعاوی پیشین خود دست برداشت و توبه کرده بود اما باز بر همان منوال دعاوی خویش را ادامه داد.


    پس از مرگ باب و در پی حوادث و رخدادهائی حساب شده در کشور، شخصی به نام میرزا حسینعلی نوری مازندرانی ملقب به بهاءالله ادعا کرد که موعود باب و بلکه موعود تمامی ادیان و امت ها، هموست و خود را برتر از همه پیامبران شمرد و دین جدیدی به نام بهائیت عرضه کرد. از آنجا که روی سخن ما در این وبسایت بهائیت شناسی با کسانی است که می خواهند با اصول و مبانی فکری بهائیت آشنا شوند، تمامی استنادها و استدل ها در تمام مباحث، مبتنی بر کتاب هائی است که توسط رهبران یا مبلغین بهائی نوشته شده است.


    علی محمد شیرازی (باب) در آغاز دعوتش خود را واسطه فیض کسی می داند که غائب است و کمالات بی شمار دارد و خویشتن را سخت مطیع او می داند. بگونه ای که مدعی می شود هر حرکتی که انجام می دهد، به اراده آن شخص بزرگوار است. عبدالبهاء در کتاب مقاله شخصی سیاح در بخش آغازین تاریخ باب صفحه 2 سطر 2 چنین می نویسد: «در سنه هزار و دویست و شصت، در سن بیست و پنج در شیراز، در روش و حرکت و اطوار و حالات او آثاری نمودار شد که آشکار شوری در سر و پروازی دیگر در زیر پر دارد. آغاز گفتار نمود و مقام بابیت اظهار و از کلمه بابیت مراد او چنان بود که من واسطه فیوضات از شخص بزرگواری هستم که هنوز در پس پرده عزت است و دارنده کمالات بی حصر و حد، به اراده او متحرکم و به حبل ولایش متمسک».

   

    به این ترتیب باب در آغاز دعوتش خود را واسطه فیض از کسی می داند که غائب است و کمالات بی شمار دارد و خویشتن را سخت مطیع او می داند؛ به گونه ای که مدعی می شود هر حرکتی که انجام می دهد، به اراده آن شخص بزرگوار است. عبدالبهاء در ادامه چنین می گوید: «و در نخستین کتابی که در تفسیر سوره یوسف مرقوم نموده، در جمیع مواضع آن، خطاب هائی به آن شخص غائب که از او مستفید و مستفیض بوده، نموده و استمداد در تمهید مبادی خویش جسته و تمنای فدای جان در سبیل محبتش نموده، از جمله این عبارت است: یا بقیة الله قد فدیت بکلی لک و رضیت السب فی سبیلک و ما تمنیت الا القتل فی محبتک و کفی بالله العلی معتصماً قدیماً».

 

    به گفته رهبر دوم فرقه ضاله بهائیت یعنی عبدالبهاء "آن شخص غائب" که علی محمد شیرازی خود را باب او نامیده است، چنین ویژگی ها را دارد:


1- علی محمد باب در همه جای کتابش از او یاد کرده است.

2- علی محمد باب از او استفاده می کند و فیض می برد.

3- در بسترسازی آغاز کارش (که همان ادعای مقام بابیت است) از او مدد می جوید.

4- علی محمد باب خود را با تمام وجود فدائی او می شمارد.

5- علی محمد باب راضی است که در راه او دشنام بشنود.

6- علی محمد باب آرزوئی به جز کشته شدن در راه او را ندارد.


    فرقه ضاله معتقد است آن شخص غائب که علی محمد حاضر شد جانش را در راه او فدا کند، میرزا حسینعلی نوری می باشد، اما برای آن که به صورت کاملاً روشن و دقیق بدانیم که آن شخص بزرگوار کیست؟ به همان کتابی که عبدالبهاء از آن یاد کرده مراجعه می کنیم. در صفحه نخست آن کتاب که علی محمد باب در تفسیر سوره یوسف نوشته و قیوم الأسماء نام دارد و عبدالحمید اشراق خاوری نیز در کتاب رحیق مختوم جلد 1 صفحه 34 سطر 2 آورده، چنین آمده است: «الله قد قدر ان یخرج ذلک الکتاب فی تفسیر احسن القصص من عند محمد بن الحسن بن علی بن محمد بن علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن الحسین بن علی بن ابیطالب علی عبده لیکون حجة الله من عند الذکر علی العالمین بلیغاً».


    یعنی همانا خداوند مقدر فرموده است تا این کتاب را در تفسیر نیکوترین داستان ها (سوره یوسف) از نزد محمد فرزند حسن، فرزند علی، فرزند محمد، فرزند علی، فرزند موسی، فرزند جعفر، فرزند محمد، فرزند علی، فرزند حسین، فرزند علی بی ابیطالب بر بنده اش (علی محمد باب) خارج سازد تا از نزد ذکر (لقب دیگر باب) حجت رسای خدا بر عالمیان باشد. آیا میرزا حسینعلی نوری، "محمد بن الحسن" نام دارد که بهائیان قائل هستند؟

 

برای دیدن کتاب مقاله شخصی سیاح، قیوم الأسماء و رحیق مختوم روی ادامه مطلب کلیک کنید.

 



1- سوره مبارکه اعراف، آیه شریفه 128

2- سوره مباکه انبیا، آیه شریفه 105

3- مزامیر حضرت داوود، مرمور 37، آیات 28 و 29

4- کشف الغمه، جلد 2، ص 476؛ بحارالأنوار، جلد 51، ص 85 و 102

5- چنان که حضرت موسی علیه السلام مخفیانه به دنیا آمد.

6- چنان که حضرت عیسی علیه السلام در گاهواره و در شیرخوارگی به پیامبری رسید. سوره مریم، آیات 29 و 30

7- برابر با روز پنجشنبه مورخ 2 خرداد 1223 شمسی در سن 25 سالگی در شیراز.

8- بیان عربی، ص 3

9- لوح هیکل الدین، ص 5

10- برابر با روز سه شنبه مورخ 18 تیر 1229 شمسی در سن 31 سالگی در تبریز.

]]>
تحصیلات باب - 12 2019-04-15T04:14:23+01:00 2019-04-15T04:14:23+01:00 tag:http://baha9.ir/post/765 بابائی                            اعتراف گوینده بخش فارسی bbc     حسن موقر بالیوزی (متولد 1287 شمسی در شیراز و فوت 1359 شمسی در لندن) از خویشاوندان علی محمد شیرازی (باب) بنیانگذار، مدیر، اولین گوینده بخش فارسی بی بی سی و رئیس محفل روحانی بهائیان انگلستان و از بهائیان سرسخت و وفادار نسبت به میرزا حسینعلی نوری مازندرانی است. و

                           اعتراف گوینده بخش فارسی bbc


    حسن موقر بالیوزی (متولد 1287 شمسی در شیراز و فوت 1359 شمسی در لندن) از خویشاوندان علی محمد شیرازی (باب) بنیانگذار، مدیر، اولین گوینده بخش فارسی بی بی سی و رئیس محفل روحانی بهائیان انگلستان و از بهائیان سرسخت و وفادار نسبت به میرزا حسینعلی نوری مازندرانی است. وی چند جلد کتاب نوشته است که یکی از آنها حضرت أعلی نام دارد.

 

    موقر بالیوزی در مورد اهمیت این کتاب در پیشگفتار می نویسد: «در سلسله انتشارات و کتب بهائی، این اولین کتابی است که با استفاده گسترده از مدارک رسمی موجود در مخزن اسناد دولتی نوشته می شود. نگارنده رهین منت موژان مؤمن (یک دانشور و پژوهنده بهائی)هستم که در نهایت لطف نتایج تحقیقات خود در مرکز اسناد ملی لندن و نقاط دیگر را در اختیار من گذاشتند».  

 

    حسن موقر بالیوزی در صفحه 26 و 27 کتاب حضرت أعلی در مورد تحصیلات علی محمد شیرازی و مدت زمان رفتن وی به مکتب شیخ عابد می نویسد: «ناگفته نماند که مدارس در آن روزگار منحصر بود به مکتب خانه هائی که فقط با یک معلم و با دروس ابتدائی اداره می شد و به شاگردان قرآن تدریس می گردید... آن حضرت فقط پنج ساله بودند که به مکتب شیخ عابد روانه شدند. بطوری که آقای حاجی میرزا حبیب الله در دفتر خاطرات خود از قول آقا محمد ابراهیم اسماعیل بیک یکی از تجار سرشناس شیراز، نقل می کند که آن شخص در سن 12 سالگی با آن حضرت هم شاگردی بوده و...»


    بنابراین با توصیفاتی که حسن بالیوزی برای اهمیت کتاب حضرت أعلی گفته است، پیروان بهائی امثال او مدعی هستند که میرزا علی محمد باب مدتی از عمر خویش را در مکتب خانه شیراز گذراندند. بنابراین علی محمد شیرازی مدعی بابیت، قائمیت، مهدویت، نبوت و الوهیت همچون هم سن و سال های خویش تحصیلات مقدماتی و ابتدائی را در مکتب خانه ها گذرانیده است و آنچه که پیروان فرقه ضاله بهائیت مدعی اند که علی محمد باب أمی و بی سواد بود، مورد قبول نخواهد بود.


حسن موقر بالیوزی                                  موژان مؤمن

                      
http://s8.picofile.com/file/8357508100/%D8%A8%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%88%D8%B2%DB%8C.jpg   http://s8.picofile.com/file/8357509418/%D9%85%D9%88%D9%85%D9%86_%D9%85%D9%88%DA%98%D8%A7%D9%86.jpg

                         

برای دیدن کتاب حضرت أعلی روی ادامه مطلب کلیک کنید.

]]>
سال نوی فرقه ضاله بهائیت 2019-03-19T05:07:28+01:00 2019-03-19T05:07:28+01:00 tag:http://baha9.ir/post/764 بابائی                                      تقویم فرقه ضالّه بهائیت     تقویمی که فرقه ضاله بهائیت از آن استفاده می کند بدیع نامیده می شود که از طرف علی محمد شیرازی اختراع شده است! علی محمد شیرازی مدعی بابیت و قائمیت کتاب بیان خویش را بر پایه عدد نوزده قرار داده (ابواب آن بر نوزده و واحدهای آن نیز ب

                                     تقویم فرقه ضالّه بهائیت


    تقویمی که فرقه ضاله بهائیت از آن استفاده می کند بدیع نامیده می شود که از طرف علی محمد شیرازی اختراع شده است! علی محمد شیرازی مدعی بابیت و قائمیت کتاب بیان خویش را بر پایه عدد نوزده قرار داده (ابواب آن بر نوزده و واحدهای آن نیز بر نوزده می باشد) از این رو سال را هم بر نوزده قسمت تقسیم نموده که هر سال نوزده ماه و هر ماه نوزده روز باشد.


    معلوم نیست مبنای علی محمد شیرازی بر تعیین عدد نوزده خصوصاً در ماه و سال چه بوده است؟ اگر خواسته هنری از خود بخرج دهد، این هنر بقدری کوچک است که قابل ذکر نیست. زیرا در اعداد هرگونه می توان تصرف کرد و بر اثر تصرفات عددی در سال و ماه نیز ممکن است سال را چند برابر سال کنونی یا نصف و ثلث و ربع این سنین حاضره قرار داد. همچنین در ماه شمسی که تقسیم روزهای سال معمولی یا سال اختراعی باشد، هزاران تقسیمات می توان ساخت.


    مثلاً هر سال معمولی دوازده ماه و هر ماهی سی روز است. ممکن است این را معکوس کرد و سال را سی ماه و ماه را دوازده روز قرار داد. یا اینکه بجای چهار فصل سال، می توان هشت فصل برای سال ترتیب داد که هر فصلی مشتمل بر چهل و پنج روز باشد و آن را یک ماه خواند و در نتیجه سال را به هشت ماه قسمت کرد. و بر همین اساس نیز می توان هفته را نیز تغییر داد. بنابراین هنری نخواهد بود که کسی سال را بر نوزده ماه و ماه را بر نوزده روز تقسیم کند. شگفتی در این است که بابی ها این هنر را به باب نسبت داده و بر بهائیان طعنه می زنند که اگر راست می گفتید و مخترع بودید، خوب بود خودتان اختراعاتی می کردید نه اینکه بر روی اختراع باب ساختمان کرده اظهار وجود و افتخار به آن نمائید.


    هر چند این سخن بجای خود صحیح است که حتی حسینعلی بهاء بقدر باب هم صاحب فکر بدع نبوده و قادر به اختراعی نشده، ولی اساساً هر دو مهمل است و در دنیای امروز بقدر خردلی این خزعبلات که نتیجه افکار دقیانوسیه است، بکار بشر نمی خورد.


    عجیب است باب و بهاء که دین گذار قرن نوزدهم میلادی بوده اند و شاید پایه امر خود را هم به همین مناسبت بر نوزده قرار داده اند که در قرن نوزده همه چیز رو به ترقی نهاد، در صورتی دارای افتخار می شدند که به تناسب قرن نوزده تشکیلات سیاسی و اقتصادی داشته باشند و ملت عقب مانده ایران را به سمت ترقی سوق داده باشند نه اینکه به مفاد "وزاد فی الطنبور نغمة اخری" یک اختلاف هم بر اختلافات موجوده اضافه نموده یک سلسله اوهام را از سر نو اختراع كرده باشند و باعث تنزل و انحطاط این ملت شده باشند.    

 

    خلاصه اینکه تاسیس تقویم بدیع به شروع ادعای علی محمد شیرازی (موسس فرقه ضاله بابیت) برمی گردد .سال بهائی مانند سال شمسی ۳۶۵ روز است، (در سال کبیسه ۳۶۶ روز) که از ۱۹ ماه ۱۹ روزه تشکیل شده است و ۴ روز (در سال کبیسه ۵ روز) به نام ایام هاء به آخر سال اضافه می شود که به معنی روزهای بخشش است. سال بهائی با شروع فصل بهار و اول فروردین آغاز می شود.


   
طبق آنچه که در ایران معمول است، چنانچه تحویل سال نو قبل از ظهر باشد، آن روز را اول سال نو و اول فروردین قرار می دهند. و اگر تحویل سال بعد از ظهر باشد، اول سال جدید و اول فروردین روز بعد می باشد. اما در فرقه ضاله بهائیت اگر تحویل سال نو و لو یک دقیقه قبل از غروب آفتاب باشد، آن روز اول سال نو بهائی و اول شهر البهاء می باشد.


   
از هر انسانی که روی این کره زمین زندگی می کند، از یهودی، مسیحی، زردشتی، مسلمان و ... سوال شود، یک سال دارای چند ماه است؟ خواهد گفت: دوازده ماه. اما علی محمد شیرازی و حسینعلی نوری مازندرانی رهبر بابیان و بهائیان برخلاف تمام باورهای مردم جهان، یک سال را نوزده ماه می دانند!

    
حسینعلی نوری در کتاب اقدس صفحه ۱۱۹ سطر 5 می نویسد: « ان عدة الشهور تسعة عشر شهرا فی کتاب الله قد زین اولها بهذا الاسم المهیمن علی العالمین » یعنی تعداد ماه ها نوزده ماه است در کتاب خدا که اولین ماه آن مزین به اسم حسینعلی بهاء، شهر البهاء نام دارد.

   
در حالی که خدای متعال در آخرین کتابش که برای هدایت بشر فرستاده یعنی قرآن مجید، ماه های سال را دوازده تا شمرده و در سوره مبارکه توبه آیه کریمه ۳۶ می فرماید: «إن عدة الشهور عند الله اثنا عشر شهرا فی كتاب الله یوم خلق السموات والأَرض منها أربعة حرم ذلك الدین الْقیم». یعنی تعداد ماه ها نزد خداوند متعال در کتاب الهی، از آن روزی که آسمانها و زمین را آفریده، دوازده ماه می باشد که چهار ماه از آن ماه حرام است (و جنگ در آن ممنوع می باشد) این، آئین ثابت و پابرجا (ی الهی) است.


   
ملاحظه می کنید که طبق کلام خداوند متعال در قرآن، از ابتدای خلقت یعنی از روزی که خداوند آسمان و زمین را خلق کرده تعداد ماهها دوازده تا بود که چهار ماه از آن ماهها حرام است. اما حسینعلی به تبعیت از علی محمد شیرازی در ماه خدا هم دست برده و آن را تغییر داده اند! اسامی ماه های بهائی به ترتیب زیر می باشد.

۱- شهر البهاء
۲- شهر الجلال
۳- شهر الجمال
۴- شهر العظمة
۵- شهر النور
۶- شهر الرحمه
۷- شهر الكلمات
۸- شهر الكمال
۹- شهر الاسماء
۱۰- شهر العزة
۱۱- شهر المشیئه
۱۲- شهر العلم
۱۳- شهر القدره
۱۴- شهر القول
۱۵- شهر المسائل
۱۶- شهر الشرف
۱۷- شهر السلطان
۱۸- شهر المُلك
-    
ایام الهاء -
۱۹- شهر العلاء


هفته نزد بهائیان از هفت روز تشکیل شده و اولین روز هفته از روز شنبه آغاز میشود طول روز بهائی به جای آنکه از دوازده شب تا دوازده شب بعد باشد، از غروب تا غروب بعد می باشد.
جالب است که رهبران این فرقه حداکثر نبوغ خود را به خرج داده و اسامی جدید برای روزهای هفته انتخاب کرده‌اند که عبارتند از:

شنبه - یوم الجلال

یکشنبه - یوم الجمال
دوشنبه - یوم الكمال
سه شنبه - یوم الفضال
چهارشنبه - یوم العدال
پنجشنبه - یوم الاستجلال
جمعه - یوم استقلال

    
در تقویم بهائی ۹ روز به نام ایّام محرّمه وجود دارد که کار در این نه روز بر بهائیان حرام است. از بستن و تعطیل کردن یک فرد مغازه و محل کسب و کارش در این روزهای نه گانه می توان فهمید که وی یک فرد بهائی است. ایام تسعه بهائی بدین قرار است:

۱- اول فروردین، عید صیام و عید نوروز

۲اول اردیبهشت- ، ادعای من یظهره اللهی حسینعلی نوری در باغ رضوان بغداد که بهائیان این روز را عید اعظم رضوان می نامند.

۳نهم اردیبهشت- ، نهم عید رضوان

۴دوزدهم اردیبهشت-
، دوازدهم عید رضوان

۵دوم خرداد- ، ادعای بابیت علی محمد شیرازی نزد ملاحسین بشروئی

۶نهم خرداد- ، فوت میرزا حسینعلی نوری موسس بهائیت در سن ۷۵ سالگی در عکای فلسطین

۷هجدهم تیر- ، اعدام علی محمد شیرازی در سن ۳۱ سالگی در تبریز

۸بیست و هفتم مهر- ، تولد علی محمد باب در شیراز

۹بیست و یکم آبان- ، تولد میرزا حسینعلی نوری در تهران


برای دیدن کتاب اقدس و تقویم تطبیقی روی ادامه مطلب کلیک کنید.

]]>
کانال پیام رسان 2019-03-16T05:01:32+01:00 2019-03-16T05:01:32+01:00 tag:http://baha9.ir/post/763 بابائی در پیام رسال ایتا به ما ملحق شوید.https://eitaa.com/Baha9_ir در پیام رسال ایتا به ما ملحق شوید.

https://eitaa.com/Baha9_ir

http://s9.picofile.com/file/8346214292/%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7_2_.jpg
]]>
مقالات بهائیت - 62 2019-03-11T05:19:05+01:00 2019-03-11T05:19:05+01:00 tag:http://baha9.ir/post/762 بابائی                     نقش یهودیان جدیدالاسلام در گسترش بهائیت    در باره اهمیت بهائیان برای رژیم اشغالگر صهیونیستی، از همان ابتدا وابسته سفارت دولت اشغالگر قدس در اروگوئه سخنی دارد كه در نوع خود جالب توجه است‌. ابراهام ساریوس وابسته سفارت اسرائیل در سال ‌1340 گفته است‌: «در اسرائیل گروه كوچكی از بهائیان وجود دارند كه اكثر آنها ایرانی هستند، اگر چه این عده از 250 نفر تجاوز نمی كند، مع ذلک در اسرائیل اهمیت و م

                    نقش یهودیان جدیدالاسلام در گسترش بهائیت


    در باره اهمیت بهائیان برای رژیم اشغالگر صهیونیستی، از همان ابتدا وابسته سفارت دولت اشغالگر قدس در اروگوئه سخنی دارد كه در نوع خود جالب توجه است‌. ابراهام ساریوس وابسته سفارت اسرائیل در سال ‌1340 گفته است‌: «در اسرائیل گروه كوچكی از بهائیان وجود دارند كه اكثر آنها ایرانی هستند، اگر چه این عده از 250 نفر تجاوز نمی كند، مع ذلک در اسرائیل اهمیت و مقام فوق‌العاده‌ای دارند».

    در همین رابطه‌، در تاریخ 4 بهمن 1349 ساواک در گزارشی به نقل از فریدون رامش‌فر یكی از بهائیان ایرانی می نویسد: «دولت اسرائیل آنقدر به بهائیان خوشبین است كه در فرودگاه خود، احبا [بهائیان‌] را بازرسی می كنند و وقتی رئیس كاروان به پلیس اظهار می دارد: «اینها آنها هستند»، حتی یک چمدان را باز نمی كنند ولی مسافرین را حتی كلیمی ها را بازرسی می كنند، بطوری كه یک كلیمی اعتراض كرده بود، چرا ایرانی ها را بازرسی نمی كنند و ما را كه اینجا موطنمان هست‌، مورد بازرسی قرار می دهید؟»

    در مقابل بهائیان نیز بطور معمول به اسرائیل وفادار مانده‌اند. آنها در رژیم پهلوی به مدد شخص هویدا تا بالاترین رده‌های حكومتی صعود كرده بودند، نه تنها از سرمایه خود، بلكه از اعتبار مقام و جایگاهی كه داشتند، به نفع صهیونیست‌ها خرج كردند. بهائیانی چون ارتشبد فریدون جم‌، سپهبد عبدالكریم ایادی، سپهبد خسروانی، حبیب‌الله ثابت پاسال‌، عباس آرام و سپهبد علی محمد خادمی در دوران پهلوی كم به سود اسرائیل نقش آفرینی نكرده‌اند.

    شاید ذكر تنها یک مورد از حمایت‌های بهائی ها از رژیم اشغالگر قدس كه هنوز نیز ادامه دارد، كافی باشد تا به عمق این دوستی دو جانبه و پر منفعت پی ببریم‌. ژوئن 1967 یعنی در خرداد سال 1346 سومین جنگ میان اعراب و اسرائیل در گرفت و به شكست ارتش‌های عربی منجر شد. در این تهاجم كه به جنگ شش روزه شهرت یافت‌، بخش وسیعی از اراضی اسلامی مانند صحرای سینا، ارتفاعات جولان‌، كرانه باختری رود اردن و بیت المقدس به اشغال صهیونیست‌ها درآمد.

   بهائیان در خلال این جنگ برخلاف شعارشان مبنی بر «صلح جهانی، به جای محكوم كردن صهیونیست‌ها بعنوان «آغازگر جنگ و متجاوز» در عمل همه گونه حمایتی را از آنها كردند. گزارش ساواک در تاریخ 1346/5/10 نشان می دهد كه در این تاریخ مبلغی در حدود 120 میلیون تومان كه آن زمان پول بسیار هنگفتی بود، بوسیله بهائیان ایران جمع‌ آوری شد كه به ظاهر برای بیت العدل در حیفا ارسال شود. ولی منظور اصلی آنها از ارسال این مبلغ‌، كمک به ارتش اسرائیل بود. ساواک در ادامه می افزاید: «مقدار قابل ملاحظه‌ای از این پول بوسیله حبیب ثابت [بهائی یهودی تبار] متعهد و پرداخت شده است‌».

    در مجموع می توان این طور گفت كه انگلستان از همان ابتدا می دانست كه چگونه اهدافش را در رابطه با این فرقه هدایت كند و با تزریق آرمانهای صهیونیست به كالبد بهائیت از آن به نحو احسن استفاده كند. اكنون با این همه نقش و اهمیت بهائیت برای انگلستان چگونه می توان از نقشی كه براون در حیات بهائیت بازی كرد، به سادگی گذشت‌؟ آیا باز هم می توان ساده لوحانه تصور كرد كه ادوارد براون تنها یک مستشرق و علاقه‌مند به زبان پارسی بود؟! خیر! به یقین او یک مستشرق نبود، براون در تمام دورانی كه سنگ ایران را به سینه می زد همانند یک دانشمند اما وفادار و عامل سیاست استعماری به وطنش عمل كرده است‌. دانشمندی كه در عین خدمات به ظاهر ادبی به ایران هرگز نتوانست‌ در سیاست‌، خارج از اصول انگلستان عمل كند، برخی چون عباس نصر سیاست براون را این‌گونه تعبیر می كنند: «... تا آنجا كه نوشته‌ها و گفته‌های براون را دیده‌ایم سخن او این بود كه نباید انگلستان و روسیه بر علیه ایران متحد شوند و این سیاست ادوارد گری را به نفع حزب جرج كرزن‌... تقبیح می كرد. چرا كه خود او نیز دوست و یاور كرزن‌، وزیر امور خارجه پس از ادوارد گری بود و در واقع به اجرای سیاست‌های كرزن علیه گری در باره ایران هم می پرداخت‌».

    نمونه‌های فراوانی از گرایش یهودیان جدیدالاسلام به فرقه بهائی گری و بابی گری وجود دارد. آنها از این راه نه تنها خود به گسترش بهائیت كمک كرده‌اند؛ بلكه در این رهگذر از چتر حمایتی انگلستان برخوردار شده و به اهداف سیاسی خود دست یافته‌اند.

    به عنوان مثال اولین كسانی كه در خراسان بابی شدند، یهودیان جدیدالاسلام مشهد بودند، كه در سال 1210 شمسی حدود دو هزار نفر گزارش شده است‌. این جمعیت بی آنكه هیچ فشاری بر آنها باشد، كمی پیش از آغاز ادعای علی محمد شیرازی دسته جمعی مسلمان شدند و كدخدای آنها به نام ملامشایخ به ملامهدی و خاخام این گروه به نام ملابنیامین یزدی، به نام ملا امین تغییر نام داد. تعداد زیادی از آنها به فاصله كمی پس از فتنه بابی گری به این فرقه پیوستند و بعدها نیز نقش فعالانه‌ای را در گسترش بهائی گری برعهده گرفتند.

   از جمله بهائیان معروف دیگری كه به بهائیت پیوست‌، ملا عبدالخالق یزدی است كه ابتدا در یزد امامت داشت‌. او از علمای دین یهود بود كه پس از مسلمان شدن در زمره اصحاب شیخ احمد احسائی جای گرفت و احسائی هفت سال در خانه او اقامت كرد. ملاعبدالخالق سپس به مشهد مهاجرت كرد. در صحن حضرت رضا علیه السلام نماز جماعت و بساط منبر و موعظه برقرار كرد. در توحید خانهٔ حرم رضوی تدریس می‌کرد و علما و فضلاء در مجلس درسش شرکت می‌جستند تا حدی که به نوشته مهدی بامداد به یكی از «علمای طراز اول مشهد» تبدیل شد و در سال 1231 شمسی در مشهد از دنیا رفت و در همان شهر مدفون شد.

   در سال 1218 شمسی در حدود دو هزار نفر یهودی ساكن مشهد حسن نیكو، مبلغ پیشین بهائی در این باره می نویسد: «طبقه دیگر (بهائیان‌) یهودی هستند كه با چه بغض عناد به اسلام معروف‌اند... در چنین صورتی اگر كسی عَلَمی بلند كند كه باعث تفریق و تشیت جمعیت اسلام شد او سبب تفریق مسلمین گردد، البته دشمن‌... دلشاد گردیده وی را استقبال می كند... (یهودیان‌) در دخول در مجامع و محافل بهائیان سه قاره مسلم برای خود تصور داشته‌: اول آنكه لااقل سیاهی لشكر دشمن می شود كه بر ضد اسلام قیام كرده و رایت تشیت و تفریق را بلند نموده است‌؛ دوم آنكه از مسئله اجتناب و دوری كه در مسلمین شیعه نسبت به یهود بود مستخلص می شوند و با آنها معاشرت می كنند، بلكه وصلت می نمایند؛ سوم آنكه اگر غلبه و قدرت با بهائیان گردد عجالت خوری در حزب آنان وارد كرده باشند».

   اما آنها در واقع یهودیان مخفی بودند و به قول والتر فیشل‌، محقق یهودی: «در طول دوران طولانی 110 ساله‌ای (1218 - 1328) كه از مسلمان شدن این یهودیان می گذشت‌، آنها همچنان در خفا یهودی بودند.» چنانچه دایرةالمعارف یهود جدیدالاسلام‌های مشهد را در ذیل مدخل «یهودیان مخفی مطرح كرده است‌، نه در مدخل مرتدین و در جای دیگر تصریح می كند كه آنها به عنوان «یهودیانی در لباس اسلام‌» به حیات خود ادامه دادند.

    این افراد وظیفه داشتند تا وظایف سیاسی متعددی را انجام دهند. به عنوان مثال از جمله یهودیان مشهد فردی به نام ملاابراهیم ناتان را می شناسیم كه رهبری یک شبكه فعال اطلاعاتی انگلیس را در منطقه بر عهده داشت و در سال 1223 شمسی (سال آغاز دعوی بابیت علی محمد شیرازی) به بمبئی مهاجرت كرد. دایرةالمعارف یهود از ملاابراهیم ناتان به صراحت به عنوان «مامور اطلاعاتی بریتانیا» یاد كرده است‌.

    صرف نظر از یهودیان مخفی، نقش یهودیان علنی در ترویج و گسترش كمی و كیفی بابیگری و بهائی گری نیز چشمگیر است‌. اسماعیل رائین در كتاب انشعاب در بهائیت می نویسد: «بیشتر بهائیان ایران یهودیان و زردشتیان هستند و مسلمانانی كه به این فرقه گرویده‌اند در اقلیت می باشند. اكنون سالهاست كه كمتر شده مسلمانی به آنها پیوسته باشد.

    بهائیان بسیاری را می توان نام برد كه از جمله خانواده‌های بانفوذ و سرشناس یهودی بوده‌اند كه نه تنها در دوران قاجار بلكه در سالهای بعد در دوران پهلوی در سیاست و اقتصاد ایران نقش داشته‌اند. از جمله خاندان حكیم در دوران قاجار و پهلوی از نسل یک یهودی مهاجر به نام حكیم سلیمان بودند كه در زمان فتحعلی شاه قاجار به ایران كوچ كرده بودند.

    خاندان‌های یهودی ـ بهائی شبكه‌ای بانفوذ، ثروتمند و مقتدر را پدید آورده بودند كه در قلب آنها خاندانهای آزاده‌، اتحادیه‌، اخوان صفا، ارجمند، برجیس‌، برومند، جاوید، حافظی، حقیقی، حكیم‌، شایان‌، صمیمی، عزیزی، عهدیه‌، فیروزه‌، لاله‌زار، لاله‌زاری، موید، ماهر، مبین‌، متحده‌، متحدین‌، مجذوب‌، معنوی، ملكوتی، میثاقیان‌، میثاقیه‌، نصرت‌، وحدت‌، یوسف‌زاده‌، یوسفیان و البته افراد بسیار دیگری جای داشتند.

   گرایش یهودیان به بهائیت تنها مربوط به ایران نیست‌، تلاش آنها برای تبدیل این فرقه به یک دین بهائی در سایر كشورها به ویژه در اروپا و ایالات متحده آمریكا، نیز چشمگیر بوده و هست‌.
]]>
خاتمیت پیامبر اعظم (ص) - 9 2019-03-06T05:03:18+01:00 2019-03-06T05:03:18+01:00 tag:http://baha9.ir/post/761 بابائی                                                             یا ایهاالناس        از شواهد دیگر قرآن کریم بر خاتمیت پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله آیاتی بی شماری است که در آن تعبیر "یَا اَیُّهَاالنَّاس" شده است، و                                                             یا ایهاالناس

   

   از شواهد دیگر قرآن کریم بر خاتمیت پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله آیاتی بی شماری است که در آن تعبیر "یَا اَیُّهَاالنَّاس" شده است، و این خود دلیل بر عمومیت دعوت پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلم است. زیرا در تورات و انجیل تعبیر یا بنی اسرائیل آمده است، اما خداوند متعال در قرآن مجید نفرمود: "یَا اَیُّهَاالمَکّیُّون" و "یَا اَیُّهَاالمَدَنِیُّون".

 

   در اینجا سؤالى مطرح است و آن اینكه آیا از جمله "لِتُنْذِرَ أُمَّ الْقُرى‏ وَ مَنْ حَوْلَها" استفاده نمی ‏شود كه هدف از نزول قرآن انذار مردم مكه و اطراف آن است؟ آیا این تعبیر با جهانى بودن اسلام تضاد ندارد؟

 

    پاسخ این سؤال با توجه به یك نكته روشن می شود، و آن اینكه: كلمه"اُمّ القُرى" كه یكى از نام هاى مكه است از دو واژه تركیب یافته است، "اُم" به معنى اساس و ابتدا و آغاز هر چیزى است (و مادر را هم به همین جهت "اُم" می ‏گویند كه اساس و اصل فرزندان است). و"قُرى" كه جمع "قریه" به معنى هر گونه آبادى و شهر است، اعم از شهرهاى بزرگ و كوچك یا روستاها، و شواهد زیادى نیز در قرآن بر این معنى وجود دارد.

 

    اكنون ببینیم چرا "مكه" را "اُمّ القُرى" نامیده‏ اند؟ (مادر و اصل همه آبادیها).

روایات اسلامى تصریح می ‏كند كه همه زمین نخست زیر آب غرق بود و خشكی ها تدریجا سر از آب بیرون آوردند (علم امروز نیز این مطلب را پذیرفته است).

 

    این روایات می ‏گویند: نخستین نقطه ‏اى كه از زیر آب سر برآورد"كعبه" بود، و سپس خشكی هاى زمین از كنار آن گسترش یافت كه از آن به عنوان دَحوُالارض (گسترش زمین) یاد شده است. با توجه به این تاریخچه روشن می ‏شود كه"مكه" اصل و اساس و آغاز همه‏ آبادی هاى روى زمین است، بنابراین هرگاه گفته شود"اُمّ القُرى وَ مَن حَولَها" پیداست كه تمام مردم روى زمین را شامل می شود.

 

  از این گذشته می دانیم که اسلام تدریجا گسترش یافت. پیامبر اعظم صلوات الله علیه و آله نخست مامور بود بستگان نزدیك خود را انذار كند، چنانكه در آیه ۲۱۴ سوره مبارکه شعرا می ‏خوانیم: "وَ أَنْذِرْ عَشِیرَتَكَ الْأَقْرَبِین"َ‏، آغاز دعوت پیامبر اسلام خویشان نزدیکش بودند تا هسته ‏بندى اسلام محكم شود، و آماده گسترش گردد.

 

    سپس در مرحله دوم پیامبر خدا صلی الله علیه و آله مامور شد ملت عرب را تبلیغ و انذار كند، چنانكه در آیه ۳ سوره مبارکه فصلت آمده: "قُرآناً عَرَبِیًّا لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ‏" این قرآنى است عربى براى قومى كه می ‏فهمند و درك می ‏كنند. و در آیه ۴۴ سوره زخرف نیز آمده است: "وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ‏" این قرآن مایه تذكر تو و قوم تو است.

 

    هنگامى كه پایه ‏هاى اسلام در میان این قوم قوى و مستحكم شد، پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله ماموریت گسترده‏ ترى یافت‌ تا جهانیان را انذار کند، چنانكه در آیه اول سوره فرقان می خوانیم: "تَبارَكَ الَّذِی نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى‏ عَبْدِهِ لِیَكُونَ لِلْعالَمِینَ نَذِیرا" جاوید و پر بركت است خداوندى كه قرآن را بر بنده ‏اش نازل كرد تا همه جهانیان را انذار كند (و آیات فراوان دیگر).

 

   به خاطر همین ماموریت بود كه پیامبر اعظم صلوات الله علیه و آله نامه ای به سران بزرگ جهان آن روز در خارج از شبه جزیره عربستان نوشت، و كسراها و قیصرها و نجاشی ها را به اسلام دعوت كرد. و نیز بر اساس همین خط و برنامه بود كه پیروانش براى تبلیغ اسلام بعد از او به همه جهان مانند اُندلس گام نهادند، و تعالیم اسلام را در دنیا منتشر ساختند.

 

    بدون شك براى دست زدن به یك برنامه انقلابى گسترده باید از حلقه‏ هاى كوچكتر و فشرده ‏تر شروع كرد، و چه بهتر اینكه پیامبر اعظم صلوات الله علیه و آله نخستین دعوت‏ خود را از بستگانش شروع كند كه هم سوابق پاكى او را بهتر از همه می ‏شناسند و هم پیوند محبت خویشاوندى نزدیك ایجاب می ‏كند كه به سخنانش بیش از دیگران گوش فرا دهند، و از حسادتها و كینه ‏توزی ها و انتخاب موضع خصمانه، دورترند.

 

   بعلاوه این امر نشان می ‏دهد كه پیامبر اعظم صلّی الله علیه و آله و سلم هیچگونه مداهنه و سازشكارى با هیچكس ندارد حتى بستگان مشرك خود را از دعوت به سوى توحید و حق و عدالت استثنا نمی كند.

 

    بر اساس آنچه در تواریخ اسلامى آمده، پیامبر اعظم صلوات الله علیه و آله در سال سوم بعثت مامور ابلاغ این دعوت شد زیرا تا آن زمان، دعوت مخفیانه انجام می ‏گرفت، و تعداد كمى از مردم اسلام را پذیرا شده بودند، اما هنگامى كه آیه‏ "وَ أَنْذِرْ عَشِیرَتَكَ الْأَقْرَبِین"َ‏ و آیه "فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِینَ‏" (سوره حج آیه ۹۴) نازل گردید پیامبر اسلام صلّی الله علیه و آله مامور شد دعوت خود را آشكار سازد، و نخست از خویشاوندان شروع كند.

]]>
تاریخچه بهائیت - 9 2019-03-01T04:53:31+01:00 2019-03-01T04:53:31+01:00 tag:http://baha9.ir/post/760 بابائی                                           سفر باب به مکه       پس از وصول عریضه ملّا حسین از خراسان به حضور مبارک، هیکل اطهر عازم حج بیت اللّه گردیدند. وی با قافله حجاج شیراز روانه حج بیت شدند. از اصحاب تنها محمد علی قدّوس و غلام حبشی ملازم هیکل مبارک بودند. حضرت اعلی مستقیماً

                                          سفر باب به مکه

 

    پس از وصول عریضه ملّا حسین از خراسان به حضور مبارک، هیکل اطهر عازم حج بیت اللّه گردیدند. وی با قافله حجاج شیراز روانه حج بیت شدند. از اصحاب تنها محمد علی قدّوس و غلام حبشی ملازم هیکل مبارک بودند. حضرت اعلی مستقیماً بجانب بوشهر روان شدند. پس از ورود به بوشهر کارهای خود را مرتب فرموده و برای آن سفر دور و دراز آماده شدند.

 

    از بوشهر به کشتی نشسته و مدّت دو ماه سفر دریا طول کشید. کشتی با کمال بطوء و کندی سیر می کرد و گاه گاه دستخوش امواجی شدید و طوفان سخت می شد تا در ساحل ارض مقدس لنگر انداخت.

 

    مشکلات این سفر و شدّت طوفان و امواج و عدم وسائل استراحت، هیچ یک نتوانست هیکل مبارک را از نماز و دعا و مناجات و تضرّع ممانعت نماید بدون آنکه توجهی به طوفان شدید و امواج سهمگین آن و بیماری حجّاج داشته باشند، الواح مبارکه از لسان مقدس نازل می شد و جناب قدوس می نوشتند.

 

    حتّی در وقتی که کشتی دچار اضطراب شدید و طوفان سخت بود و همه مسافرین را ترس و پریشانی احاطه کرده بود، اما هیکل مبارک با کمال اطمینان و متانت به کار خود مشغول بودند و آثار متانت و سرور وجه مبارک به واسطه وقوع طوفان هائل و هیاهوی حجاج ابداً تغییر نمی کرد.

 

    (فرقه ضالّه بهائیت مدعی است علی محمد شیرازی همان مهدی موعود شیعیان جهان بود که ظهور کرد، و کشته شد. اگر او امام زمان علیه السلام بود، امام (ع) نسبت به مردم خیلی دلسوز  و مهربان هست؛ چطور علی محمد شیرازی همان "مهدی موعود" بود که ترس و بیماری مسافران کشتی ابداً نتوانست در روحیه او تغییری ایجاد کند و با متانت به کار خود مشغول بود؟ در حالی که امام رضا علیه السلام خصوصیات امام معصوم را چنین بیان می فرمایند.

 

    امام هشتم سلام الله علیه می فرمایند: "الامام، الانیس الرفیق" امام معصوم برای مردم مانند یک رفیق است. "والوالد الشفیق و الاخ الشقیق" امام معصوم برای مردم مانند یک پدری مهربان و برادری همانند و دوقلو می باشد. "و الام البره بالوالد الصغیر" امام معصوم به امت خویش مهر می ورزد، همانند مادری که به فرزند خردسال خود مهربان و نیکوکار است. "و مفزع العباد فی الداهیه الناد" امام پناهگاه بندگان خداوند در مصیبت ها و دشواری های عظیم است. و علی محمد شیرازی عجب پناهگاهی برای مسافران کشتی بود!)

 

    چون حضرت باب به جدّه رسیدند احرام پوشیدند و بر شتر سوار شده به جانب مکه توجه فرمودند. جناب قدّوس پیاده راه می پیمود و ملازم هیکل مبارک بود. (کسانی که مکه مشرف شده اند می دانند که محل احرام برای حجاجی که اول مدینه هستند، مسجد شجره در نزدیکی مدینه منوره است و برای حجاجی که اول به مکّه می روند، میقات آنان {جائی که باید لباس احرام بپوشند} مسجد جُحفِه در 80 کیلومتری مکه است. چطور شد که علی محمد باب در بندر جدّه مُحرِم شدند؟ آیا نمی توانستند به جحفه بروند؟ یا برای این مدعی حُقه چنین کاری زحمت داشت؟ )

 

    حضرت اعلی در روز عرفه در مکان خلوتی به نماز و دعا مشغول شدند. نُه روز بعد که عید قربان بود پس از نماز عید به مِنی تشریف بردند و نوزده گوسفند از بهترین گوسفندان خریداری کرده، نُه گوسفند را به اسم خود و هفت رأس آن را به اسم جناب قدوس و سه رأس به نام غلام حبشی قربانی کردند و گوشت آنها را نیز بین فقرا و مستمندان آن نواحی تقسیم فرمودند. (وی چقدر ثروت داشت که ۱۹ گوسفند خریداری کرد؟)

 
   
ماه ذی الحجه که موقع ادای مراسم حج است در آن سال مطابق با اول زمستان بود، معذلک گرما خیلی شدید بود و حجاج نمی توانستند با لباس معمولی خود بگذرانند  و طواف کنند؛ ناچاراً با لباس احرام مراسم حج خود را بجا آوردند و لکن حضرت باب در آن شدّت گرما با عمامه و عبا به اجرای مراسم حج پرداختند. زیرا به احترام و تعظیم شعائر اللّه نزدیک تر بود و با لباس معمولی خود طواف کعبه را به پایان رسانیدند.

 

    از این مطالب خلاف واقع معلوم می شود که علی محمد باب یک فرد دروغگوئی است که اصلاً به مکه نرفته است. زیرا درموسم حج، تمامی حُجّاج باید لباس معمولی خویش را از تن در آورده و با لباس احرام که شامل دو تکه حوله می باشد، اعمال حج را بجا آورند. اما مورخین بهائی می گویند: هوا گرم بود مردم نمی توانستند با لباس معمولی باشند! مگر مردم لباس معمولی خودشان را بتن داشتند؟ تمامی حجاج از روز هشتم ذی الحجه محرم می شوند و به سرزمین عرفات می روند با حالت احرام هستند و بعد هم غروب شب نهم شد، راهی مشعرالحرام می شوند و صبح روز دهم که آفتاب طلوع کرد، راهی منا می شوند و در تمام این سه شبانه روز با لباس احرام هستند.

 

    بعد گفتند: حضرت باب در آن شدت گرما با عمامه و عبا به اجرای مراسم حج پرداختند! مگر می شود کسی چنین کاری بکند؟ تمام حجاج در مراسم حج با لباس احرام هستند و هیچ لباس دوخته ای به تن ندارند. چطور علی محمد که خود را امام زمان شیعیان دانسته، لباس احرام را به کناری گذاشت و با عبا و عمامه مراسم حج انجام داد؟

 

منابع:

کتاب تلخیص تاریخ نبیل زرندی، اشراق خاوری ۱۰۹- ۱۲۰

کتاب حضرت نقطه اولی، محمد علی فیضی ۱۳۲ - ۱۴۶

]]>
احکام بهائیت - 32 2019-02-25T05:10:56+01:00 2019-02-25T05:10:56+01:00 tag:http://baha9.ir/post/759 بابائی                                  ازدواج با برادرزاده در بهائیت       مسئله نکاح و ازدواج در هر دین و آئینی وجود دارد و پیروان هر دین و مذهب طبق آئین خود با فرد دلخواه خویش عقد ازدواج می بندند و زندگی جدیدی را آغاز می کند. در اسلام یک فرد مسلمان حق ندارد با محارم خود ازدواج کند یعنی با مادر، خواهر، خواهرزاده، برادرزاده، خاله، ع

                                 ازدواج با برادرزاده در بهائیت

 

    مسئله نکاح و ازدواج در هر دین و آئینی وجود دارد و پیروان هر دین و مذهب طبق آئین خود با فرد دلخواه خویش عقد ازدواج می بندند و زندگی جدیدی را آغاز می کند. در اسلام یک فرد مسلمان حق ندارد با محارم خود ازدواج کند یعنی با مادر، خواهر، خواهرزاده، برادرزاده، خاله، عمه چه نسبی و چه رضاعی خویش ازدواج نماید. اما در آئین بهائیت مسئله کمی فرق می کند.

 

    از جمله احکامی که توسط پیامبر خود خوانده بهائیت جناب میرزا حسینعلی نوری به منصه ظهور رسیده است و از کلک نامبارک وی صادر شده این است که در این کیش باطل ازداج با محارم جایز بوده و عمو می تواند با برادرزاده خویش ازدواج نماید یا برادرزاده می تواند با عموی خویش وصلت نماید.

 

    شوقی ربانی سومین و آخرین رهبر فرقه ضاله بهائیت در کتاب توقیعات مبارکه جلد 3 صفحه 177 سطر 13 می نویسد: «راجع به برادرزاده، فرمودند بنویس: حکم قطعی راجع به بیت العدل اعظم است. اما در وقت حاضر (که بیت العدل تأسیس نشده) منع آن جائز نه».

 

     ملاحظه می کنید که هرچه بی بند و باری و فسق و فجور است در این آئین دیده می شود که در مجالس آنان مانند ضیافت 19 روزه نیز شاهدش هستیم و شوقی ربانی آخرین رهبر این فرقه وقتی از ازدواج با برادرزاده از او سؤال می شود، می گوید در حال حاضر منع آن جایز نیست و می شود با برادرزاده هم ازدواج کرد! دانشمندان معتقدند که مسئله تزویج بین حیوانات نیز تا حدودی رعایت می شود، اما متأسفانه در فرقه ضاله بهائیت رعایت نمی گردد.

 

برای دیدن کتاب توقیعات مبارکه روی ادامه مطلب کلیک کنید.

]]>