z
بهائیت شناسی
www.Baha9.ir
منوی اصلی
مطالب پیشین
موضوعات وبلاگ
لینک دوستان
پیوندهای روزانه
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • کل بازدیدها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین به روز رسانی :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :
درباره ما

" بسم الله الرّحمن الرّحیم "
اینجانب تلاش می کنم با استفاده از کتابهای رهبران بهائی، احکام، اعتقادات و تناقضات حسینعلی بهاء، عبدالبهاء و شوقی را از کتاب های آنها استخراخ نموده با سند و مدرک در اختیار این فرقه گمراه قرار دهم تا حقیقت بر آنان روشن گشته، به آغوش اسلام باز گردند.
وَ السّلَامُ عَلَی مَن اِتَّبَعَ الهُدَی.
« بابائی »
جستجو


دانشنامه مهدویت
مهدویت امام زمان (عج)
آرشیو مطالب
لوگوی دوستان

ابزار و قالب وبلاگ

کاربردی
logo-samandehi
Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
ارسال شده در 1398/09/23 ساعت 08:26 توسط بابائی

                                                    اسلام و تحری حقیقت


    بهائیان ادعا می کنند بهائی گری با مدنیت و پیشرفت هماهنگ است چرا که از اصول مترقی و روشنفکرانه ای همانند تعالیم 12 گانه برخوردار است که در هیچ دین و آئینی مانند و نظیر آن نیامده است. اما واقعیت دقیقاً صد و هشتاد درجه با آنچه بهائیان می گویند، در تضاد است. از طرف دیگر فرقه ضاله خوب می داند که بهائی گری بر چه اساس و پایه سستی بنا شده و تکیه دارد و شامل چه تناقضات بی حد و حصری می باشد.


     در مجله آهنگ بدیع که یکی از نشریات داخلی فرقه ضاله بهائیت است، در تاریخ آذر و دی 1330 سال ششم شماره  12 و 13 صفحه 242 در مورد تعالیم 12 گانه بهائیت چنین آمده است: «بهائیان معتقدند که چون حوائج بشربالغ مترقی توسعه فراوان یافته ناچار تعالیم جدیدی از مصدر امر الهی نازل گردید».

 

     یکی از این تعالیمی که فرقه ضاله زیاد بر آن اصرار می ورزد و مانور می دهد و به آن افتخار می کند، تحری حقیقت است. با توجه به اینکه تحری به معنای آن است که امر شایسته تر و رأی بهتری جستجو شود و امتخاب گردد. دین مبین اسلام نیز به اقتضای فطرت، انسان ها را به جستجوی حقیقت و اكتساب علم دعوت نموده و از تقلید كوركورانه پدران و نیاكان بازداشته است.


     آیاتی که به روشنی دال بر این مسئله است فراوان بوده، از جمله آیه شریفه 18 از سوره مبارکه زمر که به بالاترین نوع تحری حقیقت دستور داده می فرماید: "فبشر عباد، الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه اولئک الذین هداهم الله و اولئک هم اولوا الألباب". یعنی ای رسول ما، بندگان مرا بشارت بده آنهائی که در پی شنیدن گفته ها بر می آیند. آنگاه از بهترین سخنان پیروی می کنند. آنها کسانی هستند که خدا آنان را هدایت کرده وآنان خرد مندانند.


     در روایات ائمه اطهار علیهم السلام نیز مشابه این دستور بارها بیان شده است. امیرالمؤمنین علیه الصلاة و السلام می فرماید: «أنظر إلی ما قال و لا تنظر إلی من قال». (غررالحکم، ص 361) حرف گوش کن و به گوینده کار نداشته باش. و این همان تحری حقیقت است که هزار و دویست سال قبل از میرزا حسینعلی نوری، ائمه اطهار به آن فرمان داده اند.


     در میان دانشمندان غربی نیز امر به تحقیق و جستجوگری زیاد یافت می شود. هزار سال بعد از نزول قرآن کریم، دانشمندانی مانند رنه دکارت (متوفی 1028 ش) اولین اصل منطقی خود را چنین بیان می دارد: حقیقت را با بی طرفی مطلق و با روحی آزاد از قید هر گونه تعصب جستجو کنید. (اسرار مرگ و زندگی، ص 51)


     ارسطو (متوفی 322 ق م) از فیلسوفان بزرگ یونان که به معلم اول نیز ملقب شده و مدت بیست سال در مکتب افلاطون کسب دانش نموده است، آنگاه که به نظریه ای مخالف نظریه استادش افلاطون دست پیدا می کند، اعلام می دارد: »افلاطون گرامی است، ولی حقیقت گرامی تر است». (ویل دورانت، تاریخ فلسفه، ص 59)


     بنابراین آنچه که فرقه ضاله بهائیت بیان می دارد که چون حوائج بشر بالغ مترقی توسعه فراوان یافته، ناچار تعالیم جدیدی از مصدر امر الهی نازل گردیده، دروغی بیش نیست که رهبران بهائیت برای عوام فریبی آن را بکار می برند. چرا که در کتب رهبران بهائی موارد تناقض با این تعلیم (تحری حقیقت) فراوان به چشم می خورد که طرد افراد بهائی که به پوچ بودن این آئین ساختگی پی برده اند، یکی از این موارد است.


    چه زیبا گفته است که: «در بین انسان های کره زمین کسانی هستند که از حقیقت می ترسند. آنان کسانی هستند که خود اسیر اوهامند و دیگران را چنین می خواهند. آنان حقیقت را نمی خواهند زیرا می دانند که اگر آن را بدست آورند، ناگزیر باید رفتار خود را دگرگون سازند».

 

برای دیدن مجله آهنگ بدیع روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : نقد تعالیم دوازده گانه , 
ارسال شده در 1398/09/22 ساعت 08:37 توسط بابائی
در پیام رسان فضای مجازی ایتا با ما همراه باشید.

l3ip_ایتا.jpg

ارسال شده در 1398/09/18 ساعت 08:55 توسط بابائی

                                   کتابی برای دائی باب

 

     میرزا حسینعلی نوری مازندرانی معروف به بهاءالله پیامبر خود خوانده فرقه ضاله بهائیت برخلاف انبیای الهی که جز یک ادعا آن هم نبوت و رسالت الهی و بعضاً یک کتاب برای هدایت انسانها با خود به ارمغان آورده بودند، وی دارای تألیفات عدیده ای بوده که مجموع آنها بالغ بر 60 جلد کتاب و الواح می باشد.

 

    حسینعلی بهاء در کتاب ایقان که به زعم فرقه ضاله آن را در دو شبانه روز نوشته است، در صفحه 46 سطر 12 خطاب به دائی علی محمد شیرازی مدعی بابیت و قائمیت می نویسد: «باری، از مطلب دور ماندیم اگر چه همه ذکر مطلب است و لیکن قسم به خدا آنچه می خواهم اختصار کنم و به اقل کفایت کنم می بینم زمام قلم از دست رفته و با وجود این چقدر...».

 

    کسی که به ادعای خود و یارانش بی سواد بوده و در مکتب خانه ای وارد نشده و درس نخوانده، چطور دهها جلد کتاب نوشته و در این کتاب ایقان هم که به ادعای پیروانش طی دو شبانه روز به رشته تحریر در آورده، قسم می خورد و به دائی باب می گوید: می خواهم خلاصه برایت بنویسم اما زمام قلم از دستم رفته است؟ می بینید که خود حسینعلی بهاء ادعای کتاب دارد و غفلت از اختصار، قسم حضرت عباس او را در مورد أمی بودن باور کنیم یا دم خروس را؟

 

برای دیدن کتاب ایقان روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : تحصیلات حسینعلی بهاء , 
ارسال شده در 1398/09/14 ساعت 08:41 توسط بابائی

                       شاگردی علی محمد باب نزد اساتید

 

    در مورد تحصیلات علی محمد باب مدعی قائمیت و نبوت موارد عدیده ای در کتب فرقه ضالّه بهائیت بیان شده که برای هر اندیشمندی توان تشکیک یا رد آن به سادگی امکان ندارد. به گفته مبلغین سرشناس بهائی، مدعی بابیت هم در دوران نوجوانی و هم در زمان جوانی در شیراز و کربلا نزد اساتیدی آن زمان، زانو زده و به فراگیری علم و دانش پرداخته است.

 

    اسدالله فاضل مازندرانی از مبلغین این فرقه در کتاب اسرارالآثار جلد 4 صفحه 370 سطر 8 در این زمینه می نویسد:« و انّی فی حزن من سکون معلمی... که شاید مراد همان ملا محمد معلم در مکتب قهوه اولیاء باشد ولی بعضی چنانچه در ظهور الحق اشاره است مراد ملاصادق مقدس خراسانی را می دانستند که در ایام اقامت در کربلا چندی در نزد وی بعضی از کتب ادبیه عربیه متداوله آن ایام را خواندند ولی حاجی سید خال بخواست والده مکرمه آمده ایشان را به شیراز برگرداند».

 

    پیروان فرقه ضاله بهائیت چطور از أمی بودن مدعی بابیت، قائمیت، نبوت و الوهیت سخن می گویند در حالی که در اکثر کتب رهبران این فرقه و مبلغین آنان در مورد تحصیل و شاگردی علی محمد شیرازی مطالب زیادی نقل شده و می کنند؟ با این احوال چطور می توان بی سوادی مدعی بابیت و قائمیت را پذیرفت که وی همانند انبیای الهی أمی و بی سواد بودند؟

 

برای دیدن کتاب اسرارالآثار روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : علی محمد شیرازی , 
ارسال شده در 1398/09/10 ساعت 08:43 توسط بابائی

                                       تفاوت گفتار و کردار


     رهبران فرقه ضالّه بهائیت همانند اولیای الهی از خوبی و خیرخواهی به دیگران، مهربانی نسبت به انسان ها، خوشرفتاری با مردم، گذشت و فداکاری به زیردستان و مردمان و حل مشکلات و گرفتاری بندگان خدا سخن گفته و می گویند. اما این تنها در شعار است و سرگرم نمودن مردم. زیرا رفتار و کردارشان از این اعمال نیک و حسنه تهی می باشند.

 

    عبدالحمید اشراق خاوری در کتاب گنجینه حدود و احکام صفحه 306 سطر 6 به نقل از عبدالبهاء رهبر دوم بهائیان می نویسد: «در جمیع الواح بهاءالله مصرح است که غیبت و بدگوئی از دسائس و وساوس شیطانی است و هادم بنیان انسانی. شخص مؤمن مذمت نفسی از بیگانگان نکند تا چه رسد از آشنایان و غیبت دشمن ننماید تا چه رسد به مذمت دوست. بدگوئی و غیبت، صفت سقیم الأفکار است نه ابرار و خود پسندی از خصائص اغیار است نه یار».

 

    گذشته از اینکه میرزا حسینعلی بهاء با برادرش میرزا یحیی اختلاف و دشمنی داشت و تا وقتی هم که زنده بود او را با الفاظ زشت و کلمات نیش دارش نوازش می کرد، اما همین شخص یعنی عبدالبهاء که چنین سخنان زیبائی را از پدرش نقل کرده، نسبت به برادرش محمد علی که به تصریح پدرش حسینعلی نوری جانشین عبدالبهاء بود، نه تنها او را از جانشینی پدر معزول داشت، بلکه حرف و سخن زشتی نبود که نسبت به برادرش ابراز نکرده باشد.

 

    عبدالبهاء در کتاب مکاتیب جلد 1 صفحه 442 سطر 13 می نویسد: «کودکانند نوهوس و خفتگانند منقطع النفس چون ابلهان مغرور خزفند نه صدف پر گهر. چون جعل (سوسک) سرمست بوی گلخنند نه رایحه گلشن معطر. کرم مهینند در اسفل زمین مکین نه طیورعلیین. خفاش ظلمتند نه نورپاش افق مبین. هر دم بهانه آرند و چون زاغان جفا  در گلخن خزان لانه و آشیانه نمایند... در طبقه پسین زمینند و مشاهده مه تابان خواهند و در حفره شبهات سرنگونند استماع آیات بینات جویند. گمگشته بادیه ارتیابند خود را در شاهراه یقین شمرند و سرگشته مفازه جهلند و خویش را در شاطی بحر یقین دانند. ناقض میثاقند خود را قطب آفاق خوانند. هادم پیمانند خویش را بانی ایوان دانند. زهی حسرت و افسوس که از حسد اسیر حبل مسد شدند و نار غضب را حمال حطب کشتند».

 

    اگر کسی نسبت به اختلافات درونی این خانواده اطلاعی نداشته باشد، فکر می کند عبدالبهاء این سخنان را در مورد دشمن قسم خورده آئین پدرش میرزا حسینعلی نوری بیان داشته است. در حالی که وی این کلمات را به برادرش میرزا محمد علی نوری گفته و او را دشمن شماره یک آئین بهائیت معرفی نموده است. پس چه شد آن لفاظی هائی که عبدالبهاء از زبان مؤسس این فرقه یعنی حسینعلی بهاء گفته بود که: غیبت و بدگوئی از دسائس و وساوس شیطانی است و هادم بنیان انسانی. شخص مؤمن مذمت نفسی از بیگانگان نکند تا چه رسد از آشنایان و غیبت دشمن ننماید تا چه رسد به مذمت دوست. بدگوئی و غیبت، صفت سقیم الأفکار است نه ابرار و خود پسندی از خصائص اغیار است نه یار».

 

برای دیدن کتاب گنجینه حدود و احکام و مکاتیب عبدالبهاء روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : تناقضات رهبران بهائی , 
ارسال شده در 1398/09/6 ساعت 08:40 توسط بابائی

                            هشت دسته از آیات قرآن در مورد خاتمیت


    حضرت آیت الله مصباح یزدی حفظه الله تعالی در مجله نور علم سال دوم شماره ۹ در بحث خاتمیت پیامبر أعظم صلی الله علیه و آله و سلم، بیش از ۴۰ آیه قرآن‌کریم را به عنوان مثبت خاتمیت بیان و در هشت دسته بندی جالب و زیبائی مطرح نموده است. شاید بعضی از مردم مسلمان تنها آیه 40 سوره مبارکه احزاب را آیه خاتمیت پیامبر اسلام صلوات الله علیه و آله می دانستند.

 

    دسته اول آیاتی است که در آن تعببر "یَا اَیُّهَا النَّاس" آمده و تمام مردم دنیا را مورد خطاب قرار داده است. مانند آیات ۲۱ و ۱۶۸ سوره بقره، آیات ۲ و ۱۳۳ سوره نساء، آیه ۱۵۸ سوره اعراف، آیات ۲۳ ، ۵۷ و ۱۰۴ سوره یونس، آیات ۲ ، ۵ و ۴۹ سوره حج، آیه ۱۶ سوره نمل، آیه ۳۳ سوره لقمان، آیات ۳ ، ۵ و ۱۵ سوره فاطر و آیه ۱۳ سوره حجرات.

 

    دسته دوم آیاتی است که در آن نزول قرآن را برای همه مردم دانسته و تعبیر "لِلنَّاسِ" آورده و قید امت اسلام در آن نیست و عمومیت دعوت پیامبر اسلام را می رساند. مانند آیه ۱۸۵ سوره بقره، آیه ۱۳۸ سوره آل عمران، آیه ۷۹ و ۱۶۵ سوره نساء، آیه ۱ و ۷۹ و ۵۲ و سوره ابراهیم (ع)، آیه ۲۰ سوره جاثیه، آیه ۴۴ سوره نحل، آیه ۵۴ سوره کهف، آیه ۲۱ سوره حشر، ۲۷ سوره زمر و آیه ۵۸ سوره روم و آیه ۴۹ سوره حج و آیه ۲۸ سوره سباء.

 

    دسته سوم آیاتی است که در آن تعبیر "یَا بَنِی آدَم" آمده و خطاب به همه مردم دنیا شده است، مانند آیه ۶۰ سوره یس و آیات ۲۶ ، ۲۷ ، ۳۱ و ۳۵ سوره اعراف‌.

 

    دسته چهارم آیاتی است که لفظ "لِلعَالَمِین" را مخاطب دعوت پیامبر می داند، مانند آیه ۹۶ سوره آل عمران، آیه ۹۰ سوره انعام، آیه ۱۰۴ سوره یوسف، آیات ۷۱ و ۱۰۷ سوره انبیاء، آیه ۱ سوره فرقان، آیه ۱۵ سوره عنکبوت، آیه ۲۲ سوره روم، آیه ۸۷ سوره ص، آیه ۲۷ سوره تکویر و آیه ۵۲ سوره قلم.

 

    دسته پنجم آیاتی است که رسالت پیامبر أعظم صلی الله علیه و آله را شامل تمام انبیاء الهی می داند، مانند آیه ۱ و ۱۰۷ سوره فرقان.

 

    دسته ششم آیاتی است که قرآن کریم را منحصر به اعراب نمی داند، مانند آیه ۱۹ سوره انعام.

 

    دسته هفتم آیاتی است که پیروان سایر ادیان را در عدم ایمان به اسلام ملامت می کند؛ مانند آیات ۶۴ ، ۶۵ ، ۷۰ ، ۷۱ ، ۹۸ ، ۹۹ و ۱۱۰ سوره آل عمران و آیات ۱۵ ، ۵۹ و ۷۷ سوره مائده و آیه ۱ سوره بینه.

 

    دسته هشتم آیاتی است که نوید پیروزی اسلام را به همه ادیان می دهد؛ مانند آیه ۲۸ سوره فتح، آیه ۳۳ سوره توبه، آیه ۹ سوره صف که تاویلش بر ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشّریف است.



موضوع : خاتمیت پیامبر اعظم (ص) , 
ارسال شده در 1398/09/5 ساعت 08:50 توسط بابائی
در پیام رسان ایتا با ما همراه باشید.

http://s9.picofile.com/file/8346214292/%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7_2_.jpg

ارسال شده در 1398/09/2 ساعت 08:39 توسط بابائی

                                     حسین خان حاکم فارس


   رئیس مأموران چنین حکایت کرده که حسب الأمر حسین خان آجودان باشی والی فارس ما از شیراز به بوشهر توجّه نمودیم. در سه منزلی شیراز در میان بیابان که می رفتیم جوانی را دیدیم که شال سبزی بر کمر داشت و عمامه ی کوچکی برسم اشراف و تجّار آن روزگار بر سر گذاشته بود. چون بهم رسیدیم جوان سلام کرد و پرسید کجا می روید گفتم حاکم فارس ما را برای کار مهمی به این اطراف فرستاد.

 

    گفت: حاکم فارس شما را فرستاده که مرا دستگیر کنید. اینک من حاضرم هر طور مأمور هستید رفتار کنید. من سعی کردم که او را ندیده و نشنیده انگارم و از او بگذرم، لذا وقتی خواستم بروم، نزدیک تر آمد و گفت: من می دانم که شما برای دستگیر کردن من می روید، من نخواستم بزحمت بیفتید؛ آمدم خودم را معرفی کردم اکنون مأموریت خود را انجام دهید.

 

    از استماع این بیانات من بی ‌اختیار از اسبم پیاده شدم گفتم ای فرزند پیغمبر خواهشنمدم از همین جا به مشهد و خراسان عزیمت فرما تا از چنگال حسین خان در امان باشی. فرمود: خدا وند یار و یاور من است تا آخرین ساعتی که مقرر شده هیچ کس نمی تواند به من اذیتی برساند، اینک مرا نزد حسین خان ببرید. (عجب آدم خُل و چلی بوده) من بناچار امرش را اطاعت کرده و مطابق اراده اش عمل نمودم.

 

   مأمورین حسین خان حضرت باب را با احترام و بدون قید و بند تا شیراز همراهی نمودند تا به مقرّ حکومت وارد شدند. چون حسین خان از ورود حضرت باب آگاه گردید، فوراً حضرتش را احضار کرد و با کمال رذالت در وسط اطاق صندلی گذاشت و به حضرت اعلی اشاره کرد که جالس شوند و بتوبیخ و ملامت آن حضرت پرداخت. و در حضور جمع با کلمات پست و زشتی حضرت باب را مورد عتاب و خطاب سخت قرار داد و گفت:

 

   آیا می دانی چه فسادی بر پا کردی و چه لطمه بزرگی بر دین مقدّس اسلام وارد آورده‌ای. تو همان شخصی نیستی که مدعی دین تازه شده ای و به لغو احکام قرآن امر کرده‌ای؟ حضرت باب با نهایت متانت در جواب حاکم فارس آیه ای تلاوت کرد. حسین خان که از شنیدن آن بی ‌اندازه خشمگین شده بود، به یکی از فرّاشان امر کرد تا سیلی سختی به صورت حضرت باب بزند.

 

    این سیلی به قدری شدید بود که عمّامه ی هیکل مبارک به زمین افتاد. شیخ ابو تراب امام جمعه ی شیراز که در آن مجلس حاضر بود، آن بزرگوار را پهلوی خود نشانید سپس به حسین خان رو کرد و گفت: معنی آیه این است که در باره ی هر مطلبی باید بحث و جستجو کرد، آن وقت رأی قطعی را اتّخاذ نمود. در اینجا هم باید موضوع مورد بحث قرار گیرد.

 

   آنگاه شیخ ابوتراب درباره ی ادّعای امر جدید از حضرت باب جویا شد، حضرت باب فرمود: "من نه وکیل قائم موعود هستم و نه واسطه بین امام غایب و مردم هستم". امام جمعه گفت: کافی است. از شما خواهش می کنم روز جمعه در مسجد وکیل تشریف بیاورید و در مقابل عموم مردم همین بیانی را که فرمودید مکرر بفرمائید.

 

    حسین خان گفت: حتماً باید شخص محترمی ضامن سیّد باب شود  تا ما هر وقت او را بخواهیم فوراً بما تسلیم نماید و اگر ازاین ببعد سیّد باب برخلاف دین اسلام رفتار کند ضامنش از عهده بر آید. حاجی سید علی، خال (دائی) سید باب که در آن مجلس حاضر بود ضمانت خواهر زاده خود را قبول کرد و ضمانت نامه کتبی به خط خود نگاشته مختوم داشت و چند نفر نیز شهادت خود را نوشته تسلیم حاکم نمودند.

 

    جناب خال حضرت باب را به منزل خود برد، حضرت باب اوقات خویش را در گوشه منزل به تنهائی می گذرانیدند و به جز حرم (همسر) و والده حضرت و دائی های آن بزرگوارکس دیگری در منزل رفت و آمد نمی کرد.

 

    در این احوال علما و فقهای شهر آرام ننشسته از امام جمعه خواستند که حضرت باب را به مسجد وکیل احضار کرده و به تبرّی از ادّعا وادار نماید و آنچه را که در محضر حکومت متعهّد شده انجام دهد. شیخ ابو تراب نیز مکتوبی به حاجی سید علی خال نوشت و از او درخواست نمود که روز جمعه سید باب را به مسجد وکیل آورده تا مطابق وعده وفا نماید و به او پیغام داد که امیدوارم خواهر زاده ی شما بیاناتش طوری باشد که از هیجان عمومی کاملا جلوگیری شود.

 

    این موضوع مورد قبول خال واقع گردید از این خبر چون عامه مردم مطلع گشتند. روز موعود جمعیت زیادی در محوطه مسجد اجتماع نموده والی فارس و گماشتگان حکومتی و جمعی از علما و بزرگان و اعیان شهر نیز به این جمع کثیر پیوسته، محل خالی در مسجد از صحن و بالای بام و غیره دیده نمی شد. در چنین موقعیتی حضرت باب به همراه جناب خال قدم به مسجد گذاشتند.


حسین خان آجودان باشی حاکم فارس (صاحب اختیار)

                                

http://s7.picofile.com/file/8379211950/%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D8%AE%D8%A7%D9%86_%D8%A2%D8%AC%D9%88%D8%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D8%A7%D8%B4%DB%8C.jpg



موضوع : تاریخچه بهائیت , 
ارسال شده در 1398/08/22 ساعت 08:34 توسط بابائی

                                     بی عقلی حسینعلی بهاء


    میرزا حسینعلی نوری که بعنوان پیامبر خود خوانده فرقه ضاله بهائیت از او یاد می شود، در روز چهارشنبه دوم محرم 1233 قمری برابر با 21 آبان 1196 شمسی در تهران متولد شد. وی در اول اردیبهشت 1243 شمسی در سال نوزدهم از ظهور علی محمد باب ادعا کرد من همان کسی ام که علی محمد شیرازی در کتاب بیان فارسی خود بطور مکرر خبر از ظهور او داده است.

 

    هرچند جمعی از پیروان باب سخنان او را نپذیرفتند و او را کذاب نامیدند و دلیل آن را چنین بیان کردند که علی محمد باب در کتاب بیان گفته است که به عدد اغیث ظاهر خواهد شد که به حروف ابجد می شود و یا به عدد مستغاث که  می شود بنابراین این سال که وی مدعی من یظهره اللهی شده هنوز بیست سال از ظهور باب نگذشته است در نتیجه وی یک فرد دروغگو بیش نیست.

 

    اما این مدعی پیامبری که از کشور ایران زمین ظهور کرده بجای اینکه کتاب هایش برای ایرانیان فارسی زبان و به زبان فارسی باشد، همانند پیامبر گرامی اسلام که در منطقه عربی مبعوث شده به زبان عربی نگاشته و به پیروی از دعاهائی که از ائمه اطهار علیهم السلام صادر شده، وی نیز کلماتی عربی البته غیر صحیح و عربی فارسی را قاطی کرده و برای پیروانش نازل نموده است. مثلاً در بین مسلمین دعای مجیر و دعای جوشن کبیر که حاوی هزار نام خداوند متعال است و همه بر یک وزن و یک ریتم می باشد، که در بند آخر مردم نیز آن را تکرار می کنند. میرزا حسینعلی مازندرانی نیز در برابر آن یک دعای بسیار طولانی ساخته است که بی سوادی و غلط بافی و جهل او را یک جا نشان می دهد.

 

    حسینعلی نوری در کتاب ادعیه حضرت محبوب صفحه 183 سطر 3 می نویسد: «بک یا علی بک یا وفی بک یا بهی انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی. بک یا سلطان بک یا رفعان بک یا دیان انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی. بک یا کاشف بک یا ناشف بک یا عاطف، انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی. بک یا جان بک یا جانان بک یا ایمان، انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی... در آخر دعا می نویسد: أن تحفظ حامل هذه الورقة المبارکة ثم الذی یمر فی حول بیت التی هی فیها. ثم اشف بها کل مریض و علیل و فقیر عن کل بلاء و مکروه و آفة و حزن».

 

    این مرد بی عقل پس از آنکه دویست بار خدا را سوگند می دهد و صد نام جعلی بر وی می گذارد در پایان از خدا می خواهد که دارنده این دعا در آن خانه ای که هست، نگهدارد... اما از چه چیز نگه دارد و چرا نگهدارد، بیان نشده است. اینجاست که انسان عاقل می فهمد فرق بین برانگیختگی الهی و برانگیختگی شیطانی از زمین تا آسمان است و کسی که مبعوث الهی نباشد، چنین رسوا شود و دروغش آشکار گردد.

 

برای دیدن کتاب ادعیه حضرت محبوب روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : جهالت سران بهائی , 
ارسال شده در 1398/08/18 ساعت 08:52 توسط بابائی

                            ابوبکر البغدادی و علی محمد شیرازی

 

    فرقه ضاله بهائیت این ایام در حالی جشن دویستمین سالگرد تولد علی محمد شیرازی مدعی بابیت و مهدویت را در سر می پرواند که گویا فراموشی کرده یا ندیده اند شخص علی محمد باب که او را مبشر میرزا حسینعلی بهاء می دانند، همانند ابوبکر البغدادی رهبر گروه داعش یک تروریست به تمام عیار بوده که اگر امیرکبیر تصمیم به اعدام او نمی گرفت و فتنه هائی که در آن عصر بوجود آمد خاموش نمی شد، چه بسا الان ما کشوری به نام ایران و مردمی با دین اسلام و تشیع نیز وجود نداشت!

 

    با نگاهی گذرا به آثار علی محمد شیرازی پی می بریم که این مدعی بابیت و مهدویت نه تنها دستور داد که همه باید  کتاب بیان او را بخوانند و تدریس کنند، بلکه حکم به قتل و کشتن مردم بی گناه، غارت اموال آنان، هدم و نابودی و تخریب مقابر، مساجد، اماکن مذهبی، حرم امامان و امامزاده ها و تمام بقاع متبرکه، حتی انسان ها غیر بابی را صادر کرد تا یک جهان مردم با آئین بابی بماند.

 

    همچنانکه عبدالبهاء رهبر دوم فرقه ضاله بهائیت نیز در کتاب مکاتیب جلد 2 صفحه 266 سطر 6 به این مطلب تصریح کرده می نویسد: «در یوم ظهور حضرت أعلی منطوق بیان ضرب اعناق و حرق کتب و اوراق و هدم بقاع و قتل عام الا من آمن و صدق بود». یعنی روزی که علی محمد شیرازی ظهور کرد، منطوق و صراحت کتاب بیان وی گردن زدن مردم، آتش زدن و سوزاندن کتاب ها و اوراق، هدم و تخریب اماکن متبرکه ائمه اطهار و امامزادگان و قتل عام عمومی مردم بجز بابیان بوده است.

 

    چرا که علی محمد باب با افتخار تمام در کتاب بیان فارسی خود در باب ششم از واحد ششم صفحه 198 سطر 14 در این رابطه نوشته است: «الباب السادس من الواحد السادس، فی حکم محو کل الکتب الا ما انشئت او تنشی فی ذلک الامر» یعنی حکم نابودی تمامی کتب بجز آنهائی که در باره بابیت نوشته شده یا نگاشته خواهد شد.

 

    وی همچنین در مورد تدریس کتاب های غیر بابی مانند: فیزیک، جغرافی، تاریخ، شیمی، الهیات، ریاضی، علوم تجری، انگلیسی، فارسی، عربی، قرآن و... نیز حکم اکید صادر نموده که تدریس آنها حرام بوده و احدی حق ندارد به یادگیری آنها اقدام نماید! زیرا وی در کتاب بیان فارسی صفحه 130 سطر 5 گفته است: «الباب العاشر من الواحد الرابع لا یجوز التدریس فی کتب غیر البیان...» یعنی تدریس هیچ کتابی به جز کتاب بیان جایز نیست مگر آنچه به علم کلام مربوط است. آنچه از منطق و اصول و علوم دیگر اختراع شده برای اهل ایمان (پیروان باب) جایز نیست و در خواندن و تدریس آنها مأذون نیستند.

 

    به راستی مردم در هر عصر و زمانه چه بهره ای از حقیقت و دانش دست پیدا خواهند کرد، وقتی هیچ کتابی جز سخنان پوچ و بی معنی باب در گستره گیتی باقی نماند و تمام مطالب و کتب در دستان دانشمندان و نخبگان منحصر به کتاب بیان علی محمد باب باشد؟ آیا بشر با توجه به حکم علی محمد شیرازی در کتاب بیان، به چنین دانش و تکنولوژی که امروز در اختیار همگان است، دست پیدا می کرد؟ آیا بشر با خواندن کتاب بیان می توانست به کره ماه سفر کند و به اکتشافاتی دست پیدا کند؟ آیا با خواندن کتاب بیان می توان به علم و فناوری نانو که موج چهارم انقلاب صنعتی را در بر داشته و در تمامی گرایش‌ های علمی راه یافته و از فناوری‌ های نوینی است که با سرعت هرچه تمام تر در حال توسعه است، دست پیدا کرد؟

 

    احکام و دستورات علی محمد باب در کتاب بیان  آنقدر  غیر انسانی و غیر منطقی و غیر عقلائی و دور از واقعیت است که خود بهائیان نیز قادر به توجیه آن نشده مجبور شده اند در پاسخ به معترضین بگویند آئین بابیت و احکام آن، همانند اسلام منسوخ گردیده و  دیگر ارتباطی به ما ندارد. همچنانکه میرزا حسینعلی نوری مؤسس فرقه بهائیت نیز کتاب "اقدس" را ناسخ کتاب "بیان" دانسته و در صفحه 75 کتاب اقدس سطر 2 می نویسد: «قد عفا الله عنکم ما نزل فی البیان من محو الکتب و اذناکم بان تقرئوا من العلوم ما ینفعکم». یعنی خدا عفو کرد از شما آنچه در کتاب بیان نازل شده از محو کتب و من به شما اذن دادم هر علمی که برای شما نافع است بخوانید.

 

    میرزا اسد الله فاضل مازندرانی از مبلّغین سرشناس فرقه ضاله بهائیت نیز در کتاب اسرارالآثار جلد 2 صفحه 106 سطر 1 در این باره می گوید: «کتاب بیان به کتاب اقدس جمیع احکامش منسوخ است مگر احکامی که در کتاب اقدس مذکور و تأکید شده است؛ مرجع کل کتاب اقدس است نه بیان، احکام بیان منسوخ است. لهذا ترجمه آن چه ثمری برای ایشان».

 

    این در حالی است که بهائیان علی محمد باب را نقطه اولی و مبشر ظهور میرزا حسینعلی نوری معروف به بهاءالله دانسته، تولد او را جشن گرفته به زیارت مزارش می شتابند و در این ایام نیز به استقبال از دویستمین سالگرد تولد او مشغول هستند. فرقه ضاله بهائیت رفتن به خانة مسکونی علی محمد باب را به عنوان حج خود قلمداد کرده خود را موظف به انجام آن می دانند و در احکام دیگر نیز تابع فرامین وی هستند، پس چگونه است که قائل به نسخ بیان و احکام آن شده باشند؟

 

    اما حقیقت مطلب چیست؟ آنجا که نفع بهائیت در نفی احکام و اعتقادات باب باشد، حسینعلی بهاء و پیروانش می گویند: کتاب بیان منسوخ است؛ اما جائی که منفعت او در تأئید بابیت باشد، علی محمد شیرازی بعنوان مبشر ظهور میرزا حیسینعلی نوری معرفی می گردد! در حالی که باور داشتن به شخص علی محمد باب بعنوان مهدی موعود، قبول به آراء، افکار، احکام، و عقائد تروریستی وی نیز بوده و فرقه ضاله بهائیت در حقیقت حامیان تروریست بوده و هستند.


برای دیدن کتاب مکاتیب عبدالبهاء، بیان فارسی، أقدس و اسرارالآثار روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : علی محمد شیرازی , 
ارسال شده در 1398/08/10 ساعت 08:21 توسط بابائی

                                    خودخواهی رهبران بهائیت

 

    خداوند متعال انسان را آفرید و برای هدایت او کتاب و راهنما فرستاد تا در پرتو آن به کمال و سعادت نائل شده، به رضوان الهی رهنمود گردد. تمامی پیامبران الهی یک مقصد داشتند و یک هدف را دنبال می کردند و آن دعوت به توحید و رستگاری.

 

     بعضی از انبیای الهی پیامبر بعد از خود را نیز تا حدودی معرفی می کردند تا با ظهور آن پیامبر، پیروانش به او ایمان آورده و به سعادت برسند. همچنانکه قرآن کریم در سوره مبارکه بقره آیه شریفه 146می فرماید: "یعرفونه کما یعرفون ابنائهم" اهل کتاب پیامبر اسلام را چنان می شناختند مانند شناخت آنان نسبت به فرزندان خود، ولی گروهی از ایشان در عین آگاهی حقیقت را پنهان می دارند.

 

     با جستجوی ساده در قرآن کریم به آیات فراوانی برمی خوریم که نسبت به انبیاء الهی تعبیر "مصدقاً لما بین یدیه" آمده است. پیامبران الهی وقتی برانگیخته می شدند به مردم می گفتند من تصدیق کننده کتابی هستم که الان در میان شماست. مانند آیه 6 سوره مبارکه صف می فرماید: "و اذ قال عیسی بن مریم یا بنی اسرائیل انی رسول الله الیکم مصدقا لما بین یدی من التوراة" و آیه 3 سوره آل عمران: "نزل علیک الکتاب بالحق مصدقا لما بین یدیه". و آیه 48 سوره مائده: "و انزلنا الیک الکتاب بالحق مصدقا لما بین یدیه من الکتاب".

 

     در سوره مبارکه نساء آیه 47 می فرماید: "یا ایها الذین اوتوا الکتاب آمنوا بما نزلنا مصدقا لما معکم من قبل" ای کسانی که به شما کتاب (آسمانی) داده شده، به کتابی که نازل کردیم و کتاب شما را نیز تصدیق می کند، ایمان بیاورید. اما پیامبر خود خوانده بهائیت و جانشین او به پیروان خود دستور می دهند باید چشم و گوش تان را از هرچه که تا به حال شنیده اید یا دیده اید و یا حتی ادراک نموده اید، پاک کنید و فقط به سخنان ما گوش دهید.

 

     حسینعلی نوری در کتاب ایقان صفحه 9 سطر 9 می نویسد: "معلوم است نزد هر ذی بصری که اگر این عباد در ظهور هر یک از مظاهر شمس حقیقت، چشم و گوش و قلب را از آنچه دیده و شنیده و ادراک نموده، پاک و مقدس می نمودند، البته از جمال الهی محروم نمی ماندند".

 

    همچنین در کتاب ایقان صفحه 46 سطر 6 می نویسد: "پس باید صدر را از جمیع آنچه شنیده شده پاک نمود و قلب را از همه تعلقات مقدس نمود تا محل ادراک الهامات غیبی شود و خزینه اسرار علوم ربانی گردد".

 

    میرزا حسینعلی بهاء همچنین در کتاب بدیع صفحه 251 سطر 5 می نویسد: "بشنو از این عبد، و قلب و سمع را از کل آنچه شنیده و ادراک نموده (ای) طاهر نما". اگر کل آنچه را که شنیده و فهمیده کنار بگذارد، به چه علت به حرف های این مدعی جدید باید گوش فرا دهد؟

 

    عبدالبهاء جانشین میرزا حسینعلی نیز در کتاب مکاتیب جلد 2 صفحه 247 سطر 14 می نویسد: "الیوم تکلیف جمیع یاران الهی در بساط رحمانی این است که آنچه شنیده و دیده و فهمیده ازعقیده بنهند و فراموش کنند و نسیاً منسیاً شمرند و آنچه صریح و وضوح بیان این عبد است قبول کنند". بنا بر آنچه امام کاظم علیه السلام می فرمایند: حجت های الهی دو قسمند یک قسم حجت داخلی و دوم حجت بیرونی و خارجی. حجت داخلی همان عقل انسان هاست و حجت خارجی انبیای الهی. انبیا همان چیزی را برای انسان ها بیان می کنند که عقل انسان ها نیز به آن حکم می کند. چطور رهبر دوم فرقه ضاله می گوید: امروز تکلیف تمام یاران این است که آنچه تا بحال شنیده و دیده و فهمیده اند باید فراموش کنند و آنچه من می گویم، قبول کنند؟

 

    ملاحظه می کنید که رهبران ضلالت و گمراهی برخلاف انبیای الهی که می گفتند ما تصدیق کننده کتابی هستیم که نزد شماست، آنان به پیروان خود دستور می دهند آنچه تا حال شنیده اید یا دیده اید یا فهمیده اید، هرچه که باشد، باید به کناری بنهید، فراموش کنید و فقط به سخنان بهاء و عبدالبهاء گوش فرا دهید. این جز خودخواهی رهبران فرقه ضاله چیز دیگری می باشد؟

 

برای دیدن کتاب ایقان، بدیع و مکاتیب عبدالبهاء روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : حقیقت بهائیت , 
ارسال شده در 1398/08/4 ساعت 08:42 توسط بابائی
                                     بهائیان پای سماوری


     فضل الله مهتدی مشهور به «صبحی» در یک خانواده بهائی درکاشان متولد شد که به خاطر خط خوش مورد توجه عبدالبهاء قرار گرفت، تا آنجا که عبدالبهاء او را به عنوان منشی و کاتب مخصوص و محرم اسرار خویش برگزید و تشویق نامه و الواح زیادی نیز به وی عطا کرد. صبحی سالیان متمادی منشی مخصوص عبدالبهاء و به قول خودش کاتب وحی و واسطه فیض بین حق و خلق بود. و این کار را تا دو ماه قبل از وفات عبدالبهاء ادامه داد.


    صبحی که یکی از مورد اعتمادترین و بهترین یاران عبدالبهاء محسوب می شد و در نزد عموم بهائیان بی اندازه ارج و قرب داشت و تمام بهائیان به مقام و منصب وی غبطه می خوردند، پس از دوازده سال اقامت نزد عبدالبهاء و خدمت صادقانه پس از اینکه عبدالبهاء از دنیا رفت و شوقی بر سر کار آمد از این فرقه تبری جسته و به دامان اسلام بازگشت و کتاب هائی را در رد این فرقه به رشته تحریر در آورده است.


     وی در کتاب پیام پدر صفحه 41 از سید اسدالله قمی نقل می کند: "در سال 1300 قمری (آذر 1261  تا مهر 1262) تعدادی از بهائیان را در تهران دستگیر کردند و به زندان انداختند که من هم جزء آنان بودم. در زندان از مبلغین این گروه چیزهائی دیدم که شرمم می آید بازگو کنم. بیشتر بهائیان در زندان از بهائیت تبری جسته از زندان آزاد شدند بجز محمد رضا محمد آبادی یزدی و سید مهدی دهجی. محمد رضا بهائی ثابت قدمی بود و آشکارا دم از بهائی گری می زند و از کسی نمی ترسید.


    روزی کامران میرزا (1235-1307) فرماندار تهران از او پرسید: تو میرزا حسینعلی بهاء را چه می دانی؟ گفت چنانکه خود او گفته است، او را خدا می دانم. پرسید: همه بابیان بهائی این را می گویند یا تو تنها؟ پاسخ داد: همه در این سخن با من همراهند. در این میان کامران میرزا فرمان داد چند نفر دیگر را از زندان نزدش آوردند و روبروی ملامحمد رضا از آنها پرسید که میرزا حسینعلی را چه می دانید؟ گفتند: آفریده خدا و بنده پروردگار. کامران میرزا روی به محمد رضا نموده گفت: می بینی اینها چیز دیگر می گویند و تو چیز دیگر. مگر دوگانگی در میانتان هست؟ گفت: نه دوگانگی در میان نیست. بهائی ها دو دسته اند. بهائی پای سماور و بهائی پای قاپق (میدان اعدام). اینها بهائی پای سماورند. وقتی که سماور را آتش می کنند و قوری چای را دم می کنند و به رویش می گذارند و گرداگردش می نشینند، همین سخنانی را می گویند که من اینجا می گویم؛ میرزا حسینعلی را خدا و آفریننده جهان می دانند. اما اکنون که بیم رفتن پای قاپق هست، او را بنده کمترین خدا می شمارند. چون این سخن به گوش فرهاد میرزا برادر محمد شاه قاجار رسید که محمد رضا بهاء را خدا می داند برآشفت و گفت: تو کسی را خدا می دانی که در مرغ محله شمیران در نزد من و دیگران کارهای ناشایست و ناروا از او سر زد که سزاوار بنده برگزیده خدا نیست تا چه رسد به خدا.


برای دیدن کتاب پیام پدر روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : ادعاهای بهاءالله , 
ارسال شده در 1398/07/30 ساعت 08:34 توسط بابائی

                                           باب دروغگو

 

    علی محمد شیرازی مؤسس فرقه ضاله بابیت در شب پنجم ماه جمادی الاولی سال 1260 قمری نزد ملا حسین بشرویه ای از شاگردان سید کاظم رشتی در شیراز اظهار داشت که من باب بقیة الله و باب امام زمان و همان کسی ام که سید رشتی مژده ظهور او را داده و در واقع جانشین سید کاظم می باشم یعنی از نظر فرقه ضاله، علی محمد باب در آن شب مذکور اظهار امر نمود.


    وی که تا مجلس محاکمه اش در تبریز به سال 1264 قمری همین یک دعوی را ادامه داد و یارانی از شاگردان سید رشتی با او بیعت نمودند و حروف حی را تشکیل دادند، ادعای خویش را فراتر نهاد و نزد شیخ علی ترشیزی که به او لقب عظیم داده بود، ادعای قائمیت نمود و خود را همان موعودی نامید که مدت هزار سال مسلمانان منتظر ظهور او بودند و با شنیدن نامش قیام نموده مشتاق زیارت و لقای او هستند.

 

    کاری به پرسش های حاضرین در مجلس محاکمه با وی نداریم که از ابتدائی ترین سوالات حاضران در مانده شد و از جواب دادن باز ماند. سوالی که اینجا برای تمام خوانندگان و شنوندگان تاریخ فرقه ضاله پیش می آید این است که چرا مدعی قائمیت و مهدویت در ابتدا خود را باب امام زمان و سید ذکر معرفی کرد و با صراحت خود را همان مهدی موعود و قائم نخواند؟ فرقه ضاله در صدد برآمدند برای این پرسش راه حلی پیدا کنند تا دروغگوئی این مدعی دروغگین را  به شکلی توجیه نمایند.

 

     اسدالله فاضل مازندرانی از مبلغین این فرقه گمراه پاسخی از قول علی محمد باب به این پرسش داده که هر خواننده را به خنده وا می دارد. وی در کتاب اسرارالآثار جلد 3 صفحه 273 سطر 6 می نویسد: "در اوائل امر جدید لقب و شهرت باب اعظم گشت که محض اشاره به رموز آیات مذکوره قرآن و برای انطباق با نام کریم خود و به منظور آنکه نام و تشخیص شخص مشهور نشود و موجب تعرض اعداء نگردد، خود را "ذکر اسم رب" خواندند. چنانچه در صحیفه بین الحرمین (آمده) است قوله: "ان هذا کتاب قد نزلت علی الأرض المقدسة بین الحرمین من لدن علی حمید ثم قد فصلت من ید الذکر... ان اسمعوا حکم بقیة الله واسألوا من سبیل الحق من ذکر اسم ربکم".


    وی همچنین در ادامه مطلب از کتاب شرح سوره یوسف (قیوم الأسماء) که نخستین کتاب علی محمد شیرازی بود، شاهد می آورد که وی در ابتدای کارش خود را ذکر نامیدند: "الم، ذلک الکتاب من عند الله الحق فی شأن الذکر قد کان بالحق حول النار منزولاً".

 

    با توجه با آنچه که خود علی محمد شیرازی در کتاب هایش خود را ذکر و باب نامید و بهائیان نیز در توجیه این ادعا می گویند برای اینکه زمینه کارش درست شود و مردم آمادگی برای پذیرش وی (بعنوان مهدی موعود) را داشته باشند، بدین خاطر وی تا چهار سال خود را باب امام زمان و سید ذکر نامید اما بعد از دستگیری و زندانی شدن، وقتی متوجه شد که نهایت کارش اعدام خواهند بود، لذا در مجلس محاکمه اش در تبریز خود را قائم و مهدی موعود (عج) نامید.

             

برای دیدن کتاب اسرارالآثار روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : علی محمد شیرازی ,  دروغگوئی رهبران بهائی , 
ارسال شده در 1398/07/25 ساعت 08:14 توسط بابائی
نام کتاب: نگاهی به خاطرات صبحی

مؤلف: سید هادی خسرو شاهی

برای دریافت کتاب روی دریافت کلیک کنید.


download


موضوع : کتب ردیه بهائیت , 
ارسال شده در 1398/07/20 ساعت 08:47 توسط بابائی
فیلم سخنان داریوش فرهنگ در باره فرقه ضاله بهائیت
 


       

نکاتی پیرامون سخنان داریوش فرهنگ

    از جمله ضروریات دین مبین اسلام که بر احدی از مسلمانان مخفی نیست، حرام بودن ظلم و ستم می باشد که صریح آیات قرآن است. مسئله ظلم و تعدی به مردم و مخلوقات الهی تا آنجا مورد نهی قرار گرفته است که آیات قرآن کریم ظالمین را لعنت نموده و از آنها بی زاری جسته است.
 

   آیاتی که در این باره نازل شده بقدری زیاد است که در این نوشتار نمی گنجد. از باب نمونه یادآوری می کنیم که خدای متعال در سوره مبارکه بقره آیه ۲۷۹ می فرماید: "لَا تَظلِمُون و لَا تُظلَمُون" نه به کسی ظلم کنید و نه مورد ظلم دیگران قرار بگیرید. همچنین در سوره هود آیه شریفه ۱۸ می فرماید: "الَا لَعنَةُ الله عَلی الظّالِمین" آگاه باشید که لعنت خدا شامل کسانی می باشد که نسبت به دیگران ظلم نمایند.

 

    آقا امیرالمومنین سلام الله علیه در نهج البلاغه خطبه ۲۲۴ می فرماید: "وَ اللّهِ لَوْ أُعْطِیتُ الاقالِیمَ السَّبْعَة بِمَا تَحْتَ أَفْلاَکِهَا، عَلَى أَنْ أَعْصِیَ الله فِی نَمْلَة أَسْلُبُهَا جُلْبَ شَعِیرَة مَا فَعَلْتُه". «به خدا سوگند اگر اقلیم هاى هفتگانه (روى زمین) با آنچه در زیر آسمان هایش قرار دارد به من داده شود تا خدا را با گرفتن پوست جوى از دهان مورچه اى نافرمانى کنم، هرگز نخواهم کرد.

 

    پس حضرت به بیان دلیل آن مى پردازد و مى فرماید: "وَ إِنَّ دُنْیَاکُمْ عِنْدی لاََهْوَنُ مِنْ وَرَقَة فی فَمِ جَرَادَة تَقْضَمُهَا". «به یقین این دنیاى شما نزد من از برگ درختى در دهان ملخى که در حال جویدن آن باشد پست تر و بى ارزش تر است. به خدا سوگند اگر در بیابان های پرخار، شب را به صبح آورم و در غل و زنجیر کشیده شوم، برایم بهتر است تا آنکه در قیامت، خدا و رسول را در حالی دیدار کنم که به بعضی از بندگان خدا ستم کرده باشم، یا چیزی را به غصب برده باشم.

   
حضرت امیر سلام الله علیه در وصیت به فرزندانش امام حسن و امام حسین علیهماالسلام می فرماید: "کُونَا لِلظَّالِم خَصما وَ للمظلوم عَونا". ای فرزندانم، دشمن ستمگر و یار و مددکار ستمدیده باشید. (نهج البلاغه، نامه شماره ۴۷)

    این وصیت آقا امیرالمومنین علیه السلام، گرچه خطاب به حسنین علیهما السّلام است ولی در حقیقت برای تمام ابنای بشر تا پایان عالم است. این وصیت سند افتخار شیعه است که تا ابد بر تارک انسانیت می درخشد و شیعه نسبت به امام خویش عقیده دارد.



   
امام حسین سلام‌ الله‌ علیه در روز عاشورا و موقعی که همۀ اصحاب و یارانش به شهادت رسیده بودند، یعنی در آن موقعیت حساس، که لازم است مهم‌ ترین و حساس‌ ترین مطالب بیان شود، آخرین وصیت خود به فرزند برومندشان امام سجاد علیه السّلام که در حقیقت آخرین وصیت ایشان به شیعیان و بلکه بشریت است را چنین بیان کردند: «یا بُنیَّ إِیَّاكَ وَ ظُلْمَ مَن لَا یَجد عَلَیك ناصِراً إِلَّا الله» ای فرزندم، از ظلم به کسی که در برابر تو هیچ کمک کار و یاری کننده‌ای به جز خداوند ندارد، بر حذر باش.


   
از امام باقر علیه السّلام نیز روایت شده است كه چون زمان شهادت على بن الحسین علیهماالسّلام فرا رسید، مرا به سینه چسبانید، سپس فرمود: اى پسر جانم! من به تو سفارش كنم بدان چه پدرم هنگام مرگش به من سفارش كرد و به همانچه كه او یادآور شد كه پدرش به او سفارش كرده است، فرمود: پسر جانم! مبادا ستم روا دارى به كسى كه برابر تو جز خدا یاورى نیابد.

    با این بیانات روشن می گردد که دین و بزرگان دین از مسلمانان چه خواسته اند و بعضی از مسلمانان نسبت به دستورات آنان چه عکس العملی از خود نشان داده اند. بنابراین آنچه که آقای فرهنگ در مصاحبه اش از عملکرد دوران کودکی خود بیان داشته، یک عمل شخصی جاهلانه ای بود که نباید آن را به پای دین و دستورات بزرگان آن گذاشت. علاوه بر اینکه چنین عملی را هیچ انسان آزاده ای قبول نداشته و نمی پسندد. چه طرف مقابل او یهودی باشد یا مسیحی یا شخصی دیگر حتی حیوانات.

   
اما در مورد نجاست بهائیان باید گفت که به اتفاق فقها و مراجع تقلید یکی از نجاسات در اسلام، کافر می باشد. کافر یعنی کسی که منکر خدا یا رسالت خاتم الانبیاء حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم یا معاد است. بهائیان گرچه قائل اند که ما تمامی پیامبران الهی را قبول داریم، اما خاتمیت حضرت محمد صلوات الله علیه و آله را قبول ندارند و این باعث کفر و نجاست آنها شده است.


لینک نظر مراجع تقلید در مورد بهائیان

                    

http://www.baha9.ir/post/category/13




موضوع : فیلم , 
ارسال شده در 1398/07/17 ساعت 08:28 توسط بابائی
عبدالبهاء رهبر فرقه ضاله بهائیت در نیوجرسی آمریکا، سال 1291 شمسی

http://s3.picofile.com/file/8374767992/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%87%D8%A7%D8%A1_%D8%AF%D8%B1_%D9%86%DB%8C%D9%88%D8%AC%D8%B1%D8%B3%DB%8C.jpg


موضوع : تصاویررهبران بهائی , 
ارسال شده در 1398/07/6 ساعت 08:51 توسط بابائی

                                       حفاظت خداوند متعال

      

    آیه دیگری که در مورد خاتمیت پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلم در قرآن کریم وجود دارد، آیه شریفه ۹ سوره مبارکه حجر می باشد: "اِنَّا نَحنُ نَزَّلنَا الذِّکرَ وَ اِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ" ما این قرآن را نازل کردیم و برای همیشه حافظ و پاسدار آن هستیم.

 

    نگهداری می کنیم یعنی چه؟ آیا مثلا در کتابخانه ها نسخه اش را نگهداری می کنیم؟ یا این قرآن را همین طوری که در میان مردم است، زنده نگهداری می کنیم. مسلماً دومی مراد است. یعنی قرآن برای همیشه در میان مردم خواهد بود. زیرا ابن کتاب ابدی است و منسوخ شدنی نیست.

 

حفظ قرآن از دستبردها!

    به دنبال بهانه‏ جوئی هاى كفار و حتى استهزاى آنها نسبت به پیامبر أعظم صلی الله علیه و آله و سلم و قرآن كه در آیات گذشته آمده بود، در آیه مورد بحث یك واقعیت بزرگ و پر اهمیت را به عنوان دلدارى به پیامبر اعظم از یك سو و اطمینان خاطر همه مؤمنین راستین از سوى دیگر بیان می كند و آن اینكه: ما این قرآن را كه مایه تذكر است نازل كردیم، و ما به طور قطع و یقین آن را حفظ خواهیم كرد. چنان نیست كه این قرآن بدون پشتوانه باشد، و آنها بتوانند آفتاب وجودش را با گل بپوشانند و یا نور و شعاعش را با پف كردن خاموش كنند كه این چراغى است كه ایزد آن را برافروخته است، این آفتابى است كه غروب و افول نخواهد داشت.

 

    این گروه اندك و ناتوان كه سهل است، اگر همه جبّاران و زورمندان و سیاستمداران ستمگر و اندیشمندان منحرف و رزم‏ آوران جهان دست به دست هم بدهند كه نورش را خاموش كنند، نمی توانند، زیرا خداوند حفظ و پاسدارى از آن را به عهده گرفته است.

 

    در اینكه منظور از محافظت و پاسدارى قرآن در برابر چه امورى است؟ ممکن است در برابر تحریف و تغییر و زیاده و نقصان است. ممکن است در برابر فنا و نابودى تا آخر جهان باشد و ممکن است در برابر منطق هاى گمراه كننده ضد قرآنى باشد.

 

    تمام اینها نه تنها با هم تضادى ندارند، بلكه در مفهوم عام "إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ‏" داخلند، زیرا این محافظت و پاسدارى را به صورت مطلق و به اصطلاح با حذف متعلق آورده است، و لذا در یك بُعد خاص محصور و محدود نمی شود.

 

    حق این است كه، خداوند طبق ظاهر آیه فوق وعده داده كه آن را از هر نظر حفظ و پاسدارى كند: محافظت از هر گونه تحریف و محافظت از فنا و نابودى و محافظت از سفسطه ‏هاى دشمنان وسوسه ‏گر.

 

    اصولا پس از قبول خاتمیت پیامبر أعظم صلوات الله علیه و آله و اینكه آئین اسلام آخرین آئین الهى است و رسالت قرآن تا پایان جهان بر قرار خواهد بود، چگونه می ‏توان باور كرد كه خدا این یگانه سند اسلام و پیامبر خاتم را پاسدارى نكند؟! آیا تحریف قرآن با جاودانگى اسلام طى هزاران سال و تا پایان جهان مفهومى می ‏تواند داشته باشد؟

مصطفی را وعده داد الطاف حق       گر بمیری تو نمیرد این نَسَق

من کتاب و معجزت را حافظم             بیش و کم کن را‌ ز قرآن مانعم


http://s3.picofile.com/file/8372847518/%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%87_%D8%AD%D8%AC%D8%B1_9.jpg



موضوع : خاتمیت پیامبر اعظم (ص) , 
ارسال شده در 1398/07/3 ساعت 08:49 توسط بابائی

                               حرف های زشت حسینعلی بهاء

 

    میرزا حسینعلی نوری پیامبر خود خوانده بهائیت در کتاب های خود برادرش میرزا یحیی و دیگر پیروان او را چنان با الفاظ زشت مورد خطاب قرار می دهد که جای شکی باقی نمی گذارد که صاحب این گفتار و کلمات قطعاً یک فرد معمولی جامعه بوده که بواسطه پشتیبانی دول خارجی آئین ساختگی بهائیت را ترویج نموده است.

 

    حضرت محمد صلی الله علیه و آله نسبت به مردم اعراب جاهلی چنان مهربان بود که قرآن کریم در تعریف از او می فرماید: "لَو کُنتَ فَظّاً غَلِیظَ القَلب لَانفَضّوا مِن حَولِک" (آل عمران ۱۵۹) ای پیامبر، اگر تو خشن بودی، مردم از تو دور می شدند. اما مصداق واقعی خشونت را باید حسینعلی بهاء دانست که با الفاظ زشت خود موجب ناراحتی مردم حتی خانواده و خویشانش شده و آنها را از خود طرد نموده است.

 

   کلمات زشت و توهین های بی شرمانه این مدعی دروغین نسبت به مردم هم پا را فراتر نهاده و جامعه روحانیت شیعه و مراجع تقلید را نیز بی نصیب نگذاشته است. چرا که وی در کتاب ایقان علمای اسلام را «خراطین ارض» (کرم های زمین) لقب داده است.

 

    وی همچنین در جای جای کتاب ایقان علمای اسلام را همج الرعاع، کلاب عاویه (سگهای عوعو کننده)، خرلنگ، مردار، خفاش، شجره زقوم و... لقب داده و به باد انتقاد گرفته است تنها به خاطر اینکه علمای شیعه با آئین ساختگی وی مخالفت نموده اند. آیا چنین حرف ها و نسبت های ناروا با دستور «عاشروا مع الادیان بالروح و الرّیحان» که وی در کتاب اقدس (صفحه ۳۹) بیان نموه، سازگاری دارد.

 

    به اعتقاد بهائیان کتاب ایقان میرزا حسینعلی نوری مانند دیگر کتاب های او وحی منزل از طرف خداوند بر او بود، با احتساب این مطلب، این سوال پیش می آید که آیا خداوند متعال الفاظ زشت را به میرزا حسینعلی وحی کرد؟ نعوذ بالله. مگر در کتاب های آسمانی نظیر قرآن کریم الفاظ زشت بکار برده شده است؟

 

    میرزا حسینعلی نوری مازندرانی در کتاب ایقان که در جواب سوالات میرزا محمد خال، دائی علی محمد شیرازی و در دفاع از علی محمد شیرازی و ادعای بابیت وی به رشته تحریر در آورده، در صفحه ۱۶۴ کتابش در این مورد می نویسد: « چرا این خراطین ارض در این احادیث که جمیع آن به مثل شمس در وسط سماء ظاهر شد، تفکر نمی نمایند...»

 

    اسلام که برای حفظ کیان اسلام کمر همت بسته اند تا از آخرین دین الهی و پیامبر خاتم صلی الله علیه و آله و سلم حفاظت و پاسبانی نمایند، میرزا حسینعلی بهاء آنها را کرم های زمین می خواند، تنها به این خاطر که علمای شیعه با دلائل روشن و منطقی خود ادعاهای واهی او را غلط دانسته و با او مقابله نموده اند.

 

    آیا سزاوار است برای مدِعی مظهریت (هرچند دروغین) چنین الفاظ زشت از دهانش خارج شود؟ معمولاً افراد حقه باز و مدّعیان دروغین با چرب زبانی و مهربانی ظاهری می کوشند در دلهای مردم نفوذ نموده، یاران بیشتری را جذب نماید تا به اهدافشان برسد.

 

    اما پیامبر خود خوانده بهائیان از این سیاست ابتدائی نیز بی بهره بود؛ چرا که وی تمام مردم، علما و مراجع شیعه، حتی برادر و نزدیگانش را از القاب زشت و رکیک محروم نساخت. وقتی رهبر یک فرقه زبانش به چنین الفاظی باز شود، پیروان او نیز چنین می باشند، هرچند در ظاهر خود را مهربان نشان دهند.


برای دیدن کتاب ایقان روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : تناقضات رهبران بهائی , 
ارسال شده در 1398/06/30 ساعت 07:42 توسط بابائی

                                        اضافه کردن در اذان

 

    در قسمت هفتم یادآور شدیم که علی محمد شیرازی پیش از مسافرت به مریدانش گفت: من به مکه می روم و بعد از آن به عتبات خواهم رفت، شما نیز در عتبات به من ملحق شوید. بدین جهت عده ای از مریدان وی به عتبات رفته و منتظرش ماندند، اما علی محمد به عتبات نرفت. در تاریخ فرقه ضاله علتی برای این کارش بیان نشده است. این خلف وعده را هم می توان یکی از شگفتی های این مدعی بابیت دانست!

 

    علی محمد شیرازی پس از مسافرت به مکه و مدینه به جدّه مراجعت کرد و از آنجا با کشتی به بوشهر بازگشت. سفر وی به مکّه تا مراجعت به بوشهر نه ماه به طول انجامید و اواخر ماه ربیع الثانی ۱۲۹۱ قمری (خرداد 1253 شمسی) با همراهان از همان طریق و با همان کشتی به بندر بوشهر مراجعت کرد. پس از ورود به بوشهر در همان کاروان سرائی که سابقاً تشریف داشت، ورود فرمود. جمعی از آشنایان و دوستانش در آنجا به دیدن وی آمدند و به او خوش آمد گفتند.

 

    وی آنگاه مکتوبی شامل خبر مراجعت خود به قدّوس داده و گفت: این نامه را به خال أعظم در شیراز برسان. قدّوس به جانب شیراز توجّه نمود و به منزل حاج میرزا سیّد علی خال (دائی علی محمد شیرازی) ورود کرد و آن توقیع مبارک را تسلیم خال نمود. جناب خال از قدّوس سلامتی علی محمد را جویا شد، قدّوس شرح احوال را بیان کرده و امر مبارک را به او ابلاغ نمود. جناب خال پس از استماع به امر مبارک مؤمن شدند.

 

    دوّمین شخصی که قدّوس در شیراز ملاقات کرد، ملّاصادق خراسانی بود،  قدّوس رساله ی "خصائل سبعه" را به ملاصادق مقدس خراسانی داد و گفت:  امر مبارک این است که اوامر مسطوره در این رساله را به موقع اجراء گذاری. از جمله اوامر علی محمد باب در آن رساله این بود که بر اهل ایمان واجب است در اذان نماز جمعه "أشهد أن علیا قبل نبیل باب بقیة اللّه" را اضافه کنند.

 

    (نبیل در حروف ابجد مساوی با محمّد است و علی قبل نبیل هم یعنی علی محمّد. وی می خواست بگوید من باب امام زمان عج هستم) ملاصادق چون بر این امر مبارک اطّلاع یافت، بی‌تردید به اجرای آن اقدام کرد و در مسجد نو که امام جماعت بود، اذان نماز را با آن فقره مزبوره انجام داد‌. مردم جمیعاً مندهش شده قیل و قال بلند شد. علمائی که در صف اوّل جماعت بودند و به تقوی و ورع معروف بودند، به فریاد آمدند.

 

    آنها با آه و ناله می گفتند ای وای، ما زنده باشیم و ببینیم که این مرد در مقابل چشم ما رایت کفر را بر افراشته، پس این کافر را بگیرید که دشمن دین و دشمن خداست، در دین الهی بدعت می گذارد، بگیرید این مرد را که این گونه اساس اسلام را خراب می کند؛ بابیّت مقام کمی نیست که هر کسی بتواند آن را ادّعا کند.

 

    باری فریاد و فغان علما بلند شد، تمام شهر موّاج و مضطرب گشت، حسینخان ایروانی حاکم فارس، آجودان باشی (استوار دوم) از حصول این هیجان ناگهانی متعجّب شد و سبب پرسید، گفتند: سیّد باب اخیراً از حجّ کعبه و زیارت مدینه مراجعت کرده و به بوشهر وارد شد و یکی از شاگردان خویش را به شیراز فرستاد تا احکام او را منتشر سازد.

 

    این شخص مدّعی است که سیّد باب مؤسّس شرع جدیدی است که وحی بر او نازل شده، اینک ملاصادق خراسانی پیروی این امر جدید را اختیار کرده و بدون هیچ ترسی پیروی او را از واجبات اولیه می شمارد. حاکم فارس چون بر این قضیّه وقوف یافت، به دستگیر کردن قدّوس و مقدّس فرمان داد و امر کرد تا آنها را به دار الحکومه شیراز بیاورند.

 

     حسب الأمر حاکم هر دو را نزد وی برده و کتاب قیّوم الأسماء را که از آثار حضرت باب است، نیز به وی دادند. حسینخان ملا صادق را مخاطب ساخته گفت: آیا اوّل این کتاب را خوانده‌ای که چگونه علی محمد به ملوک و سلاطین و شاهزادگان خطاب می کند که دست از سلطنت خود بردارند و به اطاعت او بشتابند.

 

    اگر این حرف درست باشد، محمّد شاه باید دست از تاج و تخت بردارد و به درگاه سیّد باب بشتابد و من نیز که حاکم فارسم باید دست از حکومت بردارم. ملّا صادق گفت: اگر صدق ادعای وی با دلائل متقنه ثابت گردد، در این صورت هر چه می گوید درست است و همه باید اطاعت کنند. خواه محمّد شاه باشد، یا وزیر محمّد شاه همه باید اطاعت کنند.

 

    حسینخان که از این جواب خشمگین شد به فرّاشان امر کرد تا آنان را تازیانه بزنند پس از آن هر دو را از شیراز بیرون کرده و به آنها گفتند: اگر برگردید به عذاب شدید مبتلا شده و به دار آویخته خواهید شد. حسین خان سپس مأمورینی چند از شیراز فرستاد و امر کرد که هر کجا سیّد باب را بیابند، دستگیر کرده تحت الحفظ به دار الحکومه وارد نمایند.



میرزا حسین خان آجودانباشی، حاکم فارس

http://s2.picofile.com/file/8372844426/%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%D8%AE%D8%A7%D9%86_%D8%A2%D8%AC%D9%88%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%A8%D8%A7%D8%B4%DB%8C.jpg


موضوع : تاریخچه بهائیت , 
ارسال شده در 1398/06/28 ساعت 07:07 توسط بابائی
بهائیت شناسی را در ایتا نیز تجربه کنید.

http://s9.picofile.com/file/8346214292/%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7_2_.jpg

ارسال شده در 1398/06/23 ساعت 07:45 توسط بابائی

                                       پذیرائی با آب

    دیدار از برادران ایمانی و آگاهی از شادی و غم های آنان یکی از آداب اسلامی بشمار می آید که در دین مبین اسلام یکی از مصادیق صله رحم شمرده و مورد تاکید قرار گرفته است تا آنجا که میهمان داری و پذیرائی از میهمان یکی از برترین مکارم اخلاقی به حساب آمده است.

    بر اساس آموزه های اسلام، دیدار و معاشرت با برادران دینی چنان مورد تاکید می باشد که گویا بخش جدائی ناپذیر از وظائف مردم در طول شبانه روز معرفی شده است. همچنانکه امام کاظم علیه السّلام در این باره می فرمایند: تلاش کنید اوقات زندگی خود را به چهار قسمت تقسیم کنید.

۱- زمانی برای مناجات با پروردگار ۲- زمانی برای تهیه و تامین معاش و مایحتاج خود‌ ۳- ساعتی برای کسب لذت های حلال ۴- زمانی هم برای دیدار و معاشرت با برادران و افراد مورد اعتماد که عیب هایتان را به شما می شناسانند و در دل شما را دوست دارند.

    پیامبر رحمت و اهلبیت آن حضرت علیهم السّلام در سفارش به مسلمانان چنان تاکید نموده اند که این کار موجب ازدیاد عمرها و آگاهی بر حال برادران ایمانی تان می گردد. امام رضا علیه السلام می فرمایند: ما غیر از صله رحم چیزی نمی شناسیم که بر عمر بیفزاید تا آن جا که گاهی عمر کسی سه سال است و وقتی که اهل صله رحم می شود، خداوند هم سی سال بر عمرش می افزاید و گاهی عمر کسی سی و سه سال است و قطع رحم می کند و خداوند هم سی سال از عمرش را به سه سال کاهش می دهد. این تاکیدات بزرگان دین سبب شده تا صله رحم در بین مسلمانان از جایگاه والائی برخوردار باشد.

    خوشبختانه این حکم اسلامی در کتاب های بهائیان و موسس این فرقه ضالّه نیز تسرّی پیدا کرد. تا بدانجا که میرزا حسینعلی نوری در کتاب اقدس که آن را بعنوان رساله عملیه برای پیروان خود به ارمغان آورد، این حکم اسلامی را به صورت عجیبی مقید به هر ماه بهائی نموده است.

    میرزا حسینعلی مازندرانی در کتاب اقدس صفحه 54 سطر 5 می نویسد: «قد رقم علیکم الضیافة فی کلّ شهر مرّة واحدة و لو بالماء» یعنی بر شما نوشته و فرض شده است که در هر ماه، یک بار میهمانی و ضیافتی را برپا دارید، هر چند که از میهمانان با آب پذیرائی کنید.

    با توجه با بیان فضائل صله رحم و دید و بازدید در اسلام، اینکه میرزا حسینعلی بهاء میهمانی و دورهمی بهائیان را مقیّد نموده به ۱۹ روز (یک ماه بهائی) آن هم با آب پذیرائی شوند، چه ضرورتی داشته، باید خلف او عبدالبهاء بعنوان مبین و مفسر آیات کتاب اقدس توضیح دهد.

برای دیدن کتاب اقدس روی ادامه مطلب کلیک کنید.


موضوع : احکام بهائیّت , 
ارسال شده در 1398/06/17 ساعت 19:30 توسط بابائی
در رثای امام حسین علیه السلام


[https://www.aparat.com/v/N8yS3]


موضوع : فیلم , 
ارسال شده در 1398/06/1 ساعت 07:32 توسط بابائی

                                                      خدای جالس

 

     از ابتدای ظهور اسلام تا به امروز بت پرستان و مستکبرین عالم لحظه ای از مخالفت خود با پیامبر اعظم و مسلمانان دست برنداشته و دشمنی خود روز به روز گسترش دادند. استعمارگران که از وحدت امت اسلامی ترس داشتند و اتحاد و اتفاق مسلمانان پشت آنان را به لرزه در آورده بود، با علم کردن فرقه ضاله بابیت و بهائیت هدفی جز تضعیف نیروی این همبستگی و روح تعاون و همکاری بین مسلمانان را داشتند؟


    پیروان گمراه و جاهل میرزا حسینعلی نوری مازندرانی که چشم و گوش بسته انقیاد خود را از رهبرانشان نشان می دهند، با کمال بی شرمی برای او مقام خدائی قائل شده و به جای خلاق متعال از وی نام می برند.


    عزیزالله سلیمانی در کتاب مصابیح هدایت جلد 1 صفحه 382 می نویسد: «یکی از بهائیان به نام فاضل شیرازی در خراسان شبی در عالم رؤیا دید که در ملازمت حضرت رضا علیه السلام به عرش رفت و در آنجا مشاهده کرد که سه بزرگوار حضور دارند یکی در وسط و دو تا در طرفین... در همانجا دریافت آنکه در وسط است خدای یگانه عالم آفرینش است و آنانکه در یمین و یسارش می باشند دو تن از مقربان حضرتند و در همان موقع از جانب خدا کتابی توسط یکی از آن دو به فاضل داده شد که آن را تصحیح کند... مدتی می گذرد و فاضل به عکا می رود و در آنجا... از خم و پیچ کوچه ای که می رفت از پشت سر چشمش به آن جماعت افتاده از قفا هیکل مبارک (عبدالبهاء) را شناخت، زیرا دید عین یکی از آن دو وجود مقدسی است که آنان را موقع رؤیای خراسان در حضور خدا در عرش زیارت کرده است. لکن از شرط ادب دور دانست که از پشت سر خود را به حضور برساند».

 

    فاضل شیرازی بهائی در کوچه های عکا عبدالبهاء را که در حضور خدا در خواب دیده بود از پشت سر شناخته چون عبدالبهاء مقرب درگاه پدرش میرزا حسینعلی بهاء بوده بنابراین مقصود فاضل از دیدن خدا کسی جز میرزا حسینعلی نوری نیست.

 

    ملاحظه می کنید که بهائیان میرزا حسینعلی بهاء را می پرستند نه خدا را با این عقیده بهائیان قطعا مشرک و نجس هستند. همانگونه که در استفتائاتی که از مراجع عظام تقلید شده است، همه آنان فرموده اند که بهائیان محکوم به کفر و نجاست هستند و اجتناب از آنان واجب است.


    اما امیرالمؤمنین علیه السلام در خطبه 90 نهج البلاغه می فرماید: " الحمد لله المعروف من غیر رؤیة و الخالق من غیر رؤیة الذی لم یزل قائماً دائماً... حمد و سپاس خداوندی را سزاست که بدون دیده شدن به چشم شناخته شده است و بدون فکر و اندیشه آفریننده است. خداوندی که همیشه بوده و باقی و برقرار است.


    امام صادق علیه السلام نیز می فرمایند: عالمی خدمت امیرالمؤمنین علیه السلام رسید و گفت: پروردگارت را هنگام پرستش او دیده ای؟ حضرت فومود: من آن نیستم که پروردگاری را که ندیده ام بپرستم. عرض کرد چگونه او را دیده ای؟ فرمود: دیدگان هنگام نظر افکندن او را درک نکنند ولی دلها با حقائق ایمان او را دیده اند.


برای دیدن کتاب مصابیح هدایت روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : ادعاهای بهاءالله , 
ارسال شده در 1398/05/15 ساعت 07:32 توسط بابائی

                                                لوح احمد


    خداوند متعال از میان مردم کسانی را برای رسالت خویش انتخاب نموده که از ویژگیهای ممتازی برخوردار بودند، مهمترین این ویژگی ها صداقت و امانتداری است. همچنانکه در روایات اهلبیت علیهم السلام نیز به این امر اشاره شده: إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لَمْ یَبْعَثْ نَبِیّاً قَطُّ إِلاَّ بِصِدْقِ اَلْحَدِیثِ وَ أَدَاءِ اَلْأَمَانَةِ إِلَى اَلْبَرِّ وَ اَلْفَاجِر. ِامام صادق علیه السّلام فرمود: خداى متعال هرگز پیغمبرى را مبعوث نفرمود، جز با راستگوئى و اداء امانت به نیكوكار و بدكار.


    انبیای الهی سعی و تلاششان داشتند مردم را از جهل و گمراهی نجات بخشیده به شاهراه روشنائی و سعادت رهنمون گردند. اما رهبران ضلالت برخلاف پیامبران الهی نه تنها با جهل و گمراهی مبارزه نکردند، بلکه با عربی های غلط و سخنان پوچ، لاف خدائی زده غلط بافی های پوچ بیشماری ساختند و به خورد مردم دادند. از جمله این رهبران ضلالت باب و بهاء می باشند که جز دروغگوئی چیزی به مردم یاد ندادند.


    علی محمد شیرازی و میرزا حسینعلی نوری در قانون گذاری (یا به گفته خودشان احکام) نیز بی خردی های زیادی از خود نشان داده اند. نوشته های علی محمد باب چندان بی خردانه است که حسینعلی مازندرانی وقتی غلط بافی و پوچ گوئیش را مایه رسوائی دانسته، دستور داد تا آنها را از میان برداشته و از مردم پوشیده دارند تا به دست مردم نیفتد.

 

   کتاب های میرزا حسینعلی نوری نیز علیرغم اصلاح فراوان بیت العدل از غلط بافی و پوچ گوئی خالی نبوده و نیست. یکی از این نوشته های میرزا حسینعلی لوحیست که به نام لوح احمد معروف است. وی در سطر آخر صفحه 8 و سطر 1 صفحه 9 به احمد یزدی دستوراتی می دهد و سفارش می کند تا آن را از برنماید: "فاحفظ یا احمد هذا اللوح ثم أقرأها فی ایامک و لا تکن من الصابرین فان الله قد قدر لقارئها أجر مأة شهید ثم عبادة الثقلین... فوالله من کان فی شدة أو حزن و یقرأ هذا اللوح بصدق مبین یرفع الله حزنه و یکشف ضرّه و یفرّج کربه". ای احمد این لوح را حفظ کن و در روزهایت آن را بخوان و نشکیب. زیرا خداوند به خواننده آن مزد صد شهید و ثواب عبادت جن و انس را خواهد داد.

اما نکات این عبارت


    واژه شهید در اسلام به کسی اطلاق می شود که در میدان نبرد حق علیه باطل جان فشانی کرده و در راه خدا کشته شود. اسلام به چنین شخصی ارج نهاده و ثواب بزرگی را برای او مژه داده چرا که او زنده است و نزد پروردگارش روزی می خورد.


    حسینعلی نوری می گوید: هر کس یک بار لوح احمد را بخواند، خدا به او اجر صد شهید خواهد داد! نخست باید پرسید چرا؟ مگر خواندن یک لوح چه سختی دارد و چه نتیجه ای از آن برمی آید که چنین مزد بزرگی به خواننده آن داده می شود؟ آیا این سخن از کسی که دعوی برانگیختگی دارد، نشان هوسبازی و بیخردی نیست؟

 

    ثانیاً، چنین سخنی در واقع بنیاد گذاشتن ریشه دین خود را کندن است. زیرا وقتی مردم بتوانند با خواندن یک لوح اجر صد شهید را ببرند و در زندگی خویش به جایگاه بلندی دست یابند، چه نیازی دارند که به کارهای خیر دیگری رغبت نشان داده یا از بدیها و گناهان دوری کنند؟

 

    پیروان فرقه ضاله بهائیت به کسانی که در جنگ های بابیگری در قلعه طبرسی مازندران، فتنه زنجان، نیریز فارس و دیگر جاها کشته شدند، ارج بسیاری می نهند. ولی باید گفت آنها فریب خورده و زیان بسیار برده اند. زیرا بیچارگان پس از آنکه جنگها کرده و آدمها کشته و خود نیز کشته شده اند، نزد بهائیان بیش از یک شهید نبوده و مزد یک شهید بیشتر دریافت نمی کنند ولی فلان جوان خوشگذران بهائی روزی یک بار لوح احمد بخواند وقتی پیر شود و بمیرد، مزد صدها هزار شهید را خواهد برد!


    این سخن حسینعلی همانند آن است که کسی کارخانه ای برپا کند و به کارگران مزدهائی در برابر کارشان بپردازد. ولی یک روز نیزهوس به سرش زده یک رباعی شعر بسراید و به کارکنان آگاهی دهد که هر کس رباعی مرا حفظ کند و جلوی من بخواند، مزد صد کارگر به او خواهم داد. پیداست که چنین آگهی درِ این کارخانه را خواهد بست زیرا کارگران بجای اینکه هشت ساعت به سختی کار و تلاش کنند و آخر ماه مزد یک کارگر را بگیرند، هر زمان که اراده نمایند نزد صاحب کارخانه رفته و رباعی او را خوانده، مزد صد کارگر گرفته پی خوشی های خود خواهند رفت.


    میرزا حسینعلی نوری در ادامه عبارت خویش به خدا سوگند یاد می کند که اگر کسی در فشار و سختی باشد یا دچار اندوهی گردد و این لوح را بخواند خدا او را از سختی و از اندوه رها گرداند. جای بسیار تعجب است از کسی که خود را خدای خدایان می خوانده و قائل بود که عالم را من آفریدم و خودم آن را می گردانم، این اندازه از علم و دانش تهی بوده و آگاهی نداشته که با خواندن لوح احمد کسی از سختی یا اندوه بیرون نمی آید بلکه چاره سختی را باید از راهش برطرف کرد؟

 

برای دیدن لوح احمد روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : دروغگوئی رهبران بهائی , 
ارسال شده در 1398/05/10 ساعت 07:47 توسط بابائی

 

                                                                      تبعید متهم اصلی!

  

    بعد از محاکمه میرزا حسینعلی نوری پیامبر خود خوانده بهائیت به خاطر دست داشتن در ترور ناصرالدین شاه قاجار و زندانی شدن او و دخالت های پرنس دالگورکی سفیر روس در آزادی وی، دولت ایران وقتی عاجز شد از اعدام وی، بناچار دستور اخراج او و خانواده اش را از ایران صادر کرد و میرزا حسینعلی به همراه زن و فرزندان خود ایران را به قصد عراق ترک کرد.

  

    محمد علی فیضی از عناصر فرقه ضالّۀ بهائیّت و از مولفین این فرقه در مورد تبعید میرزا حسینعلی نوری در کتاب حضرت بهاءالله صفحه 98 سطر 14 می نویسد: « پس از یک ماه مهلت در اواسط زمستان ماه ربیع الثانی از سال 1269 مطابق با 12 ژانویۀ سال 1853 میلادی در سن 36 سالگی با جمعی از عائله و منتسبین و اطفال خردسال به معیت و همراهی مأمورین ایران و روس به عراق عرب حرکت فرمودند ».


   فیضی همانند اشراق خاوری و دیگر مورخین این فرقه برای عظمت بخشیدن به مقام نداشته میرزا حسینعلی نوری مازندرانی در این تبعید از همراهی مأمورین ایران و روس سخن راندند، اما مأمورینی که به همراه آنان فرستاده شدند چه کسانی بودند و چه درجه ای داشتند، نامی برده نشد. ولی شما کاربران گرامی در آینده خواهید دید که این مأمورین کسی نبود جز یک سرباز ایرانی و یک مأمور سفارتخانه روس!


http://s9.picofile.com/file/8368451442/%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D9%86%D9%88%D8%B1%DB%8C.jpg

                

برای دیدن کتاب حضرت بهاء الله روی ادامه مطلب کلیک کنید.



موضوع : تبعید حسینعلی بهاء از ایران , 
ارسال شده در 1398/05/5 ساعت 07:30 توسط بابائی
     سربازگیری حزب صهیونیستی بهائیت در پوشش آموزش مجازی

   یک رسانه آمریکائی از فعالیت پنهانی آموزشی حزب صهیونیستی بهائیت در داخل ایران خبر داد. پایگاه اینترنتی کوارتز مدیا با اشاره به «فعالیت و مبارزه زیر زمینی بهائیت» تصریح کرد که این حزب آموزشگاه پنهانی به شکل غیر قانونی راه انداخته است. براساس گزارش سایت آمریکائی، بهائیت مؤسسه بی‌آی‌اچ‌ئی را به عنوان آموزش عالی غیر رسمی راه‌ انداخته و از برخی افراد اخراجی استفاده می‌کند هر چند که غیر مجاز است اما شبکه‌ای جهانی از فعالان و فارغ‌التحصیلان و برخی مدرسان دانشگاه فراهم کرده است. این شبکه با برخی دانشگاه‌های آمریکائی نظیر برکلی، کلمبیا، شیکاگو و جان هاپکینز در ارتباط و همکاری است.

   کلاس های این دانشگاه به صورت غیر حضوری از طریق اینترنت و ویدئو کنفرانس و نیمه حضوری در مکان‌ هائی مانند خانه‌ های بهائیان برگزار می‌شود و افراد عضوگیری شده (سالانه 450 نفر) برای گذراندن چند جلسه آموزش فشرده به تهران می‌آیند.

   طبق این گزارش گرچه همکاری با این مؤسسه از نظر دولت ایران غیر مجاز و غیر قانونی است، اما برخی مدرسان غیر بهائی نیز با این شبکه همکاری می‌کنند.

   یادآور می‌شود در حرمت‌ شکنی عاشورای سال 1388، گروهک صهیونیستی فرقه ضالّه بهائیت فعالیت گسترده داشت و برخی اعضای آن دستگیر شدند و در همین وبسایت فیلم دادگاه آنان به نمایش گذاشته شده است.


موضوع : مقالات بهائیت , 
ارسال شده در 1398/05/1 ساعت 07:52 توسط بابائی

                                 آیات خاتمیت پیامبر أعظم (ص)

 

   از آیات دیگری که در مورد خاتمیت پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله در قرآن کریم سخن به میان آمده، آیه شریفه ۱۴۳ سوره مبارکه بقره است."و کذلک جعلناکم امة وسطا لتکونوا شهداء علی الناس و یکون الرسول علیکم شهیدا".

 

    این آیه شریفه به روشنی دلالت می کند بر اینکه امت پیامبر اسلام امت وسط است، امت معتدل است، بالاترین امت هاست. امت کامل و معتدل، امتی که دیگر امتی بالاتر از آن نمی تواند در دنیا وجود داشته باشد. این هم خودش ختم نبوت را می رساند.

 

    اگر پیامبری بعد از این پیامبر بیاید، آن پیامبر و آن امت نمی تواند ناقص تر از این امت و پیامبرش باشد. و اگر بعد بخواهد امتی بیاید و پیامبری، باید کاملتر باشند. ولی قرآن می فرماید: دیگر امتی بالاتر از امت اسلام که تربیت شده به تعالیم اسلام باشد، فرض نمی شود. بنابراین پیامبر اسلام آخرین پیامبد الهیست.

 

اما چرا امت اسلام امت وسط و معتدل نامیده شده است؟

 

   کلمه وسط در لغت هم‌ به معنی حد متوسط در میان دو چیز آمده، و هم به معنی جالب، زیبا، عالی و شریف، و این هر دو ظاهراً به یک حقیقت باز می گردد، زیرا معمولا شرافت و زیبائی در آن چیزی است که از افراط و تفریط دور باشد و در حد اعتدال قرار گیرد.

 

    در آیه مورد بحث به قسمتى از فلسفه و اسرار تغییر قبله اشاره شده است. نخست می ‏گوید: همانگونه (كه قبله شما یك قبله میانه است) شما را نیز یك امت‏ میانه قرار دادیم، امتى كه از هر نظر در حد اعتدال باشد، نه كندرو باشد و نه تندرو، نه در حد افراط باشد و نه تفریط، یک امتی الگو و نمونه.

 

    امتی که می تواند از هر نظر الگو باشد، اگر آنچه را در معنی امت وسط بیان شده در ملتی جمع باشد، بدون شک طلایه داران حقند؛ و شاهدان حقیقت. زیرا برنامه های آنها میزان و معیاری است برای بازشناسی حق از باطل.

 

    اما چرا قبله مسلمانان، قبله میانه است؟ زیرا مسیحیان تقریبا به سمت مشرق می ‏ایستادند، به خاطر اینكه بیشتر ملل مسیحى در كشورهاى عربى زندگى می كردند و براى ایستادن به سوى محل تولد حضرت عیسى (ع) كه در بیت المقدس بود، ناچار بودند به سمت مشرق بایستند و به این ترتیب جهت مشرق قبله آنان محسوب می ‏شد. ولى یهود كه بیشتر در شامات و بابِل و مانند آن به سر می بردند، رو به سوى بیت المقدس كه براى آنان تقریبا در سمت غرب بود می ‏ایستادند، و به این ترتیب نقطه غرب قبله آنان بود. اما امت اسلامى یك امت میانه‏ است.

 

   چه تعبیر جالبى قرآن در باره امت اسلامى كرده است، آنها را یك امت میانه و معتدل نامیده. معتدل از" نظر عقیده" كه نه راه "غلو" را می پیمایند و نه راه "تقصیر و شرك"، نه طرفدار"جبرند" و نه"تفویض"، نه در باره صفات خدا معتقد به"تشبیهند" و نه"تعطیل". معتدل از نظر ارزشهاى معنوى و مادى، نه به كلى در جهان ماده فرو می ‏روند كه معنویت به فراموشى سپرده شود، و نه آن چنان در عالم معنى فرو می ‏روند كه از جهان مادّه به كلى بى خبر گردند، نه همچون گروه عظیمى از یهود جز گرایش مادى چیزى را نشناسند، و نه همچون راهبان مسیحى به كلى ترك دنیا گویند.

 

    معتدل از نظر علم و دانش، نه آن چنان بر دانسته‏ هاى خود جمود دارند كه علوم دیگران را پذیرا نشوند، و نه آنگونه خود باخته ‏اند كه به دنبال هر صدائى برخیزند. معتدل از نظر روابط اجتماعى، نه اطراف خود حصارى می كشند كه از جهانیان به كلى جدا شوند، و نه اصالت و استقلال خود را از دست می ‏دهند كه همچون غرب‏ زدگان و شرق ‏زدگان در این ملت و آن امت ذوب شوند.

 

    تعبیر به حد وسط، تعبیرى است كه از یك سو مسئله شاهد و گواه بودن امت اسلامى را مشخص می ‏سازد، زیرا كسانى كه در خط میانه قرار دارند می ‏توانند تمام خطوط انحرافى را در چپ و راست ببینند! و از سوى دیگر تعبیرى است كه دلیل مطلب نیز در آن نهفته است، و می گوید: اگر شما گواهان خلق جهان هستید به دلیل همین اعتدال و امت وسط بودنتان است‏.

 

    جالب اینكه در روایات متعددى كه از ائمه اهلبیت علیهم السلام براى ما نقل شده می ‏خوانیم: "نحن الامة الوسطى، و نحن شهداء اللّه على خلقه و حججه فى ارضه ... نحن الشهداء على الناس ... الینا یرجع الغالى و بنا یرجع المقصر" مائیم امت میانه، و مائیم گواهان خدا بر خلق، و حجت هاى او در زمین، مائیم گواهان بر مردم غلوّ كنندگان باید به سوى ما باز گردند و مقصران باید كوتاهى را رها كرده و به ما ملحق شوند.


http://s8.picofile.com/file/8366814942/%D8%A2%DB%8C%D9%87_143_%D8%A8%D9%82%D8%B1%D9%87.jpg



موضوع : خاتمیت پیامبر اعظم (ص) , 
ارسال شده در 1398/04/29 ساعت 07:12 توسط بابائی
در پیام رسان ایتا با ما همراه شوید
                
http://s9.picofile.com/file/8346214292/%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7_2_.jpg

ارسال شده در 1398/04/25 ساعت 07:38 توسط بابائی

                                      مدعی بابیت در مکه

 

    در آخرین روزهای ایّام حجّ حضرت باب پهلوی حجرالاسود با میرزا محیط کرمانی روبرو شد، دست او را گرفت و فرمود: ای محیط تو خودت را از رجال معروف شیخیّه وعالم به حقایق تعالیم شیخ مرحوم (شیخ احمد احسائی) می‌پنداری و باطناً مدعی هستی که وارث آن دو کوکب تابان و جانشین نورین نیّرین (شیخ احمد و سید کاظم) هستی، اینک نگاه کن من و تو در محترم ‌ترین نقاط حاضریم.

 

    در چنین مکان مقدّسی انسان می تواند بین حقّ و باطل را تمیز دهد و هدایت را از ظلالت ممتاز سازد. اکنون من به تو می گویم هیچکس بجز من در شرق و غرب عالم نیست که خود را باب معرفت اللّه معرّفی کند، برهان من همان برهان جدّم رسول الله است. هر چه می خواهی ازمن بپرس تا من جواب تو را در ضمن آیات مبارکه که مثبت صحّت ادعایم است بدهم.

 

    اینک تو را مخیّر قرار می دهم که یا امر مرا از دل و جان پذیرا شوی و یا علناً اعراض کنی و ردّ ادعایم نمائی، شق ثالثی ندارد. اگر شق ثانی را اختیار می کنی، علناً اعراض خود را ازحقّ اعلان نما تا حصول سعادت و شقاوت متّکی ببرهان باشد و راه راست و حقّ برای همه آشکار شود.

 

    میرزا محیط چون این بیان را شنید و اتمام حجت را کامل دید، دست و پای خود را گم کرد خود را در مقابل آن جوان مانند گنجشکی ضعیف در چنگال شاهبازی قوی اسیر و زبون یافت و با آنکه شخصی پیر و دانشمند و توانا بود، خود را در نهایت درجهء ضعف مشاهده کرد و گفت: " آقای من اولین روزی که در کربلا شما را زیارت کردم احساس نمودم که مطلوب اصلی و محبوب واقعی من شما هستید، ولی خواهشی دارم که مرا عفو کنید و به ناتوانی من مرحمت فرمائید.

 

    حضرت باب به او فرمودند: "ای محیط هر چه می خواهی بپرس، من به فضل الهی جواب تو را می دهم، لسان من به عنایت خداوند حلّال مشکلات است، بپرس تا بعظمت مقام من واقف شوی و بدانی که هیچ کس را نمیسزد که مانند من مشکلات را حلّ کند و لب به حکمت گشاید. میرزا محیط ناچار چند سؤالی به محضر مبارک عرض کرد و گفت: من مجبورم به مدینه ی منوّره بروم. آنگاه از حضور مبارک مرخّص شد و با نهایت ترس و وحشت دور شد.

 

    حضرت باب وقتی مناسک حجّ را تمام کردند توقیعی برای شریف مکّه به ضمیمه ی بعضی از آیات و آثار دیگر بواسطه ی جناب قدّوس ارسال داشتند. توقیع مزبور شامل معرّفی مقام عظیم خودشان و دعوت شریف به ایمان و قیام به خدمت بود. به قدّوس فرمودند: می روی و به دست خود این توقیع را به شریف می دهی. شریف مکّه در آن ایّام به امور دنیوی سرگرم بود و بمقاصد مادّی توجّه داشت از این جهت گوش به ندای الهی نداد.

 

    حاجی نیاز بغدادی گفت: من در سال هزار و دویست شصت و هفت هجری بمکّه معظّمه رفتم و با شریف مکه ملاقات کردم. دراثنای مذاکرات بمن گفت: یادم می آید درسال شصت جوانی در اثنای حجّ نزد من آمد و نامه‌ای سر به مهر مختوم به من داد. من کتاب را گرفتم ولی از شدّت گرفتاری و کثرت کار فرصت نکردم آن را بخوانم.

 

     بعد از چند روز همان جوان آمد و جواب خواست. من چون زیاد کار داشتم و در آن وقت فرصت نداشتم که آن کتاب را بخوانم جوابی ننوشتم تا وقتی که ایّام حجّ گذشت. یک روز ‌من اوراق خود را جستجو می کردم غفلةً چشمم به آن کتاب افتاد، چون خواندم دیدم در مقدّمه ی آن کتاب به نهج آیات قرآن پند و اندرز موثر و جالبی نوشته شده بود.

 

    من از قرائت آن کتاب این طور فهمیدم که جوانی از اولاد حضرت فاطمه و از بنی هاشم به دعوت تازه‌ای از ایران قیام نموده و جمیع اقوام جهان را به ظهور موعود بشارت داده؛ دیگر نفهمیدم که نگارنده ی آن کتاب کیست و کار آن دعوت به کجا رسیده است.


اشکالات این داستان

 

    از آنجائی که در تمام روایات معصومین علیهم السلام امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف در مکه ظهور می کند و اعلام می فرمایند:" ألا یا أهل العالم أنا القائم المنتظر المهدی. أنا بقیّة الله و بقیة الله خیر لکم ان کتنم مؤمنین". بدین جهت فرقه ضاله نیز تلاش نموده تا بگویند که علی محمد شیرازی نیز به مکه رفته و در آنجا ادعای نیابت امام زمان علیه السلام را مطرح کرده است.

 

    در حالی که ما در هیچ منبع حدیثی، روایتی نداریم که امام زمان علیه السلام در شهر دیگری ظهور می کند و بعد به مکه می روند. و همچنین در هیچ روایتی نداریم که امام زمان عج در مکه ادعای نیابت می کند. زیرا نوّاب خاص حضرت در زمان غیبت صغری چهار نفر بودند که به پایان رسید؛ اگر بنا باشد کسی نائب خاص حضرت شود، لازم نیست که به مکه برود و برگردد. علاوه بر اینکه در روایتی هم نداریم یک "نائب خاص" از مکه خواهد آمد!

 

    سابقاً گفتیم که علی محمد شیرازی تا چهار سال تنها ادعای بابیت داشت نه مهدویت اما بعد از چهار سال، در مجلس محاکمه اش در تبریر، ادعای مهدویت و قائمیت نمود. با تمام این احوال رفتن علی محمد شیرازی به مکه محل بحث و گفتگوی زیاد است.

 

    اگر قبول کنیم که وی به مکه رفته باشد، فقط به میرزا محیط گفته: من باب معرفت الله هستم و اسم "مهدی" (عج) را هم بر زبان نیاورده، در حالیکه حضرت مهدی سلام الله علیه در حضور عالم و آدم ادعایش را مطرح می کند و صدای "انا المهدی" سر می دهد که همه خلق آن را می شنوند؛ علاوه بر نشانه های ظهور که واقع می شود. اما در مورد علی محمد شیرازی هیچ واقعه و خبری اتفاق نیفتاد!

 

    "میرزا محیط" نامش میرزا محمد حسین کرمانی است وی از شاگردان معروف سید کاظم رشتی بود که تربیت دو فرزند سید کاظم یعنی سید حسین و سید احمد را بر عهده داشت و بعد از وفات سید کاظم او نیز همانند علی محمد شیرازی از مدعیان نیابت و جانشینی سید کاظم رشتی بود.

 

     اینکه می گویند: "او نامه ای به شریف مکه نوشت". در هیچ منبعی روائی ما نیست که امام زمان عجل الله تعالی فرجه نامه ای به حاکم مکه یا شخص دیگر ی بنویسد، چون با آمدن حضرت حجت بر همگان تمام می شود و هیچ عذر و بهانه ای برای کسی باقی نمی ماند.

 

    حاکم مکه گفت "آن جوان به ظهور موعود بشارت داد. دیگر نفهمیدم آیا آنکه بشارتش را داده بود، بالاخره آمد یا نیامد"؟ حضرت موسی به آمدن حضرت عیسی بشارت داد. و عیسی بن مریم به آمدن پیامبر اسلام ص بشارت داد. پیامبر أعظم صلی الله علیه و آله و سلم و امامان معصوم نیز به آمدن امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف بشارت دادند که او خواهد آمد.

 

    به عقیده فرقه ضاله بهائیت علی محمد شیرازی همان مهدی موعود است که ظهور کرد و بعد هم کشته شد! آیا ما اعتقاد به چنین امام زمانی داریم؟


شریف مکه در زمان علی محمد شیرازی

http://s8.picofile.com/file/8366810984/%D8%B4%D8%B1%DB%8C%D9%81_%D9%85%DA%A9%D9%87.jpg



موضوع : تاریخچه بهائیت , 
ارسال شده در 1398/04/19 ساعت 07:32 توسط بابائی
عبدالبهاء رهبر فرقه ضاله بهائیت در حال سوار شدن بر کروسه
              
http://s8.picofile.com/file/8365521700/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%87%D8%A7%D8%A1_%D8%AF%D8%B1_%D8%AD%D8%A7%D9%84_%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D8%AF%D9%86_%D8%AF%D8%B1%D8%B4%DA%A9%D9%87.jpg


موضوع : تصاویررهبران بهائی , 


تعداد صفحات : 23

 | 1 |  2 |  3 |  4 |  5 |  6 |  7 |  ... |